نقش مدل های زبانی بزرگ در خودکارسازی چرخه توسعه نرم افزار (SDLC): فرصت ها، چالش ها و روندهای نوین

مدل های زبانی بزرگ (Large Language Models) یا (LLMs) در سال های اخیر به یکی از فناوری های تاثیرگذار در تحول فرایند توسعه نرم افزار تبدیل شده اند. قابلیت این مدل ها در درک زبان طبیعی، تولید و تحلیل کد و تعامل با ابزارهای توسعه، زمینه استفاده از آن ها را در مراحل مختلف چرخه توسعه نرم افزار (SDLC) فراهم کرده است. این مقاله با هدف بررسی نقش مدل های زبانی بزرگ در خودکارسازی چرخه توسعه نرم افزار، فرصت ها، چالش ها و روندهای نوین مرتبط با آن را مورد بررسی قرار می دهد. بر اساس مطالعات بررسی شده، LLMها می توانند در مراحلی از جمله مهندسی نیازمندی ها، طراحی و معماری، تولید و بازبینی کد، آزمون و تضمین کیفیت، استقرار، DevOps و نگهداری نرم افزار مورد استفاده قرار گیرند. مهم ترین فرصت های حاصل از این فناوری شامل افزایش بهره وری، کاهش فعالیت های تکراری، تسریع تولید مصنوعات نرم افزاری و حرکت به سمت خودکارسازی انتهابه انتها است. با این حال، چالش هایی مانند توهم زایی، محدودیت زمینه، تولید کد نادرست یا آسیب پذیر، مسائل مربوط به حریم خصوصی و مالکیت فکری، کمبود دانش تخصصی و دشواری ارزیابی خروجی ها، مانع از خودکارسازی کامل چرخه توسعه نرم افزار می شوند. یافته ها نشان می دهند که مسیر آینده بیشتر به سمت همکاری انسان و هوش مصنوعی، مدل های تخصصی مهندسی نرم افزار، بازیابی تقویت شده با تولید (RAG)، عامل های هوشمند، سیستم های چندعاملی و سازوکارهای خوداصلاحی حرکت می کند. در نتیجه، استفاده موثر از LLMها در SDLC مستلزم ایجاد توازن میان خودکارسازی، نظارت انسانی، کیفیت، امنیت و قابلیت اعتماد است.

کلیدواژه ها:

دل های زبانی بزرگ ، چرخه توسعه نرم افزار ، SDLC ، مهندسی نرم افزار ، هوش مصنوعی مولد