نقش واسطه ای سبک های فرزندپروری در رابطه بین طرحواره های ناسازگار والدین و خودکنترلی فرزندان: یک مدل ساختاری

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای سبک های فرزندپروری در رابطه بین طرحواره های ناسازگار والدین و خودکنترلی فرزندان انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، بنیادی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را بزرگسالان فارسی زبان ایرانی تشکیل دادند که از میان آنان ۳۹۹ نفر به شیوه در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه طرحواره های ناسازگار یانگ، پرسشنامه سبک های فرزندپروری بامریند و پرسشنامه خودکنترلی کندال و ویلکاکس گردآوری و با بهره گیری از ضریب همبستگی پیرسون و مدل یابی معادلات ساختاری در نرم افزارهای SPSS-۲۷ و AMOS-۲۴ تحلیل شدند. نتایج نشان داد طرحواره های ناسازگار والدین با مشکلات خودکنترلی فرزندان رابطه مثبت و معنادار دارند. همچنین این طرحواره ها با سبک های فرزندپروری استبدادی و آزادگذار رابطه معنادار داشتند، اما با سبک مقتدر رابطه معناداری مشاهده نشد. افزون بر این، نقش واسطه ای سبک های فرزندپروری در رابطه بین طرحواره های ناسازگار والدین و خودکنترلی فرزندان تایید نشد. بر این اساس، به نظر می رسد الگوهای شناختی-هیجانی والدین در مقایسه با سبک های رفتاری آشکار آنان، نقش بنیادی تری در تبیین مشکلات خودکنترلی فرزندان ایفا می کنند.

کلیدواژه ها:

طرحواره های ناسازگار والدین ، سبک های فرزندپروری ، خودکنترلی فرزندان ، مدل یابی معادلات ساختاری ، والدگری