نقش داستان خوانی و روایت گری در افزایش علاقه مندی دانش آموزان به درس ادبیات فارسی

یکی از چالش های مهم آموزش ادبیات فارسی در مدرسه، کاهش انگیزه و علاقه دانش آموزان به مطالعه و تعامل فعال با متن های ادبی است. در این میان، داستان خوانی و روایت گری به عنوان دو شیوه موثر آموزشی می توانند فضای کلاس را از حالت خشک و حافظه محور خارج کرده و یادگیری را به تجربه ای زنده، عاطفی و معنادار تبدیل کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش داستان خوانی و، با روش توصیفی تحلیلی و بروزان به درس ادبیات فارسی، با روش توصیفی تحلیلی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای انجام شده است. نتایج نشان می دهد که داستان خوانی موجب برانگیختن تخیل، همذات پنداری با شخصیت ها، تقویت حافظه ادبی و افزایش لذت یادگیری می شود. همچنین روایت گری معلم، به ویژه هنگامی که با لحن مناسب، زبان تصویری، گفت وگو و بازآفرینی همراه باشد، می تواند مشارکت دانش آموزان را افزایش دهد و آنان را به خواندن، شنیدن و تحلیل متن های ادبی علاقه مند سازد. بر این اساس، استفاده از داستان های بومی، تاریخی و متون روایی متناسب با سن دانش آموزان، در کنار شیوه های فعال تدریس، می تواند جایگاه درس ادبیات فارسی را در ذهن یادگیرندگان ارتقا دهد و به بهبود نگرش آنان نسبت به این درس کمک کند.

کلیدواژه ها:

داستان خوانی ، روایت گری ، علاقه مندی دانش آموزان ، ادبیات فارسی ، انگیزش یادگیری