نقش ادبیات پایداری در تقویت هویت و مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان

ادبیات پایداری یکی از گونه های مهم ادبیات فارسی است که مفاهیمی همچون ایستادگی، امید، عدالت خواهی، آزادگی، ایثار، همدلی و دفاع از ارزش های انسانی را بازتاب می دهد. این گونه ادبی، افزون بر ارزش های هنری و زبانی، دارای ظرفیت های گسترده تربیتی و اجتماعی است و می تواند در محیط مدرسه، به ویژه در درس فارسی، در شکل گیری شخصیت دانش آموزان موثر باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش ادبیات پایداری در تقویت هویت فردی، ملی و فرهنگی و نیز مسئولیت پذیری اجتماعی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و بررسی اسناد و پژوهش های مرتبط است. یافته ها نشان می دهد متون ادبی پایداری از طریق آشنا ساختن دانش آموزان با ارزش های فرهنگی، تجربه های تاریخی، الگوهای اخلاقی و مسائل اجتماعی، احساس تعلق به جامعه و فرهنگ را افزایش می دهند. همچنین، این متون با پرورش همدلی، نوع دوستی، مشارکت جویی، توجه به سرنوشت جمعی و حساسیت نسبت به بی عدالتی، زمینه تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی را فراهم می کنند. با این حال، تحقق این کارکردها به شیوه تدریس دبیر، انتخاب متون متناسب با سن دانش آموزان و استفاده از روش های فعال و گفت وگومحور وابسته است. بر این اساس، بهره گیری هدفمند از ادبیات پایداری در برنامه درسی فارسی می تواند به تربیت دانش آموزانی آگاه، دارای هویت فرهنگی و متعهد نسبت به جامعه کمک کند.

کلیدواژه ها:

ادبیات پایداری ، هویت فرهنگی ، هویت ملی ، مسئولیت پذیری اجتماعی ، دانش آموزان ، آموزش ادبیات فارسی