آموزش انتقادی؛ چگونگی تربیت دانش آموزانی که سوال می پرسند

آموزش انتقادی، به عنوان یکی از تاثیرگذارترین رویکردهای فلسفی در تعلیم و تربیت معاصر، بر پرورش شهروندانی تاکید دارد که نه تنها دانش را منفعلانه دریافت می کنند، بلکه به طور فعال به پرسشگری، تحلیل و نقد ساختارهای دانش و قدرت می پردازند. این مقاله به بررسی چگونگی تربیت دانش آموزانی می پردازد که سوال می پرسند و با رویکردی نقادانه به جهان می نگرند. با تکیه بر آرای پائولو فریره، بنیان گذار آموزش انتقادی، و نیز اندیشمندانی چون هنری گیرو و بل هوکس، این مقاله نشان می دهد که چگونه «آموزش مسئله محور» در مقابل «آموزش بانکی» می تواند فضایی برای پرورش کنجکاوی، گفت وگوی دموکراتیک، و آگاهی انتقادی در دانش آموزان فراهم آورد. همچنین، روش های عملی مانند پرسشگری سقراطی، کلاس های گفت وگومحور، و رویکردهای بینارشته ای به عنوان ابزارهایی برای تحقق این هدف معرفی می شوند. یافته ها نشان می دهد که تربیت دانش آموزانی که سوال می پرسند، نه تنها به رشد فردی و شکوفایی استعدادهای آنان کمک می کند، بلکه به عنوان سنگ بنای جامعه ای دموکراتیک و عادلانه عمل می نماید.

کلیدواژه ها:

آموزش انتقادی ، پرسشگری ، پائولو فریره ، آموزش مسئله محور ، تفکر انتقادی ، گفت وگوی دموکراتیک