تاثیر فعالیت های فوق برنامه مدرسه بر توسعه شبکه های اجتماعی شغلی آینده دانش آموزان

در پارادایم های نوین آموزشی و اقتصادی، موفقیت شغلی دیگر تنها تابعی از نمرات تحصیلی یا مدارک دانشگاهی نیست، بلکه به شدت تحت تاثیر «سرمایه اجتماعی» و «شبکه های ارتباطی» فرد قرار دارد. این مقاله با هدف بررسی عمیق نقش فعالیت های فوق برنامه در مدارس به عنوان کانون اولیه شکل گیری شبکه های اجتماعی شغلی تدوین شده است. فرضیه اصلی پژوهش حاضر آن است که فعالیت های فوق برنامه (مانند انجمن های علمی، تیم های ورزشی، گروه های هنری و پروژه های داوطلبانه) نه تنها ابزارهایی برای سرگرمی یا پر کردن اوقات فراغت هستند، بلکه محراب های عملی برای یادگیری مهارت های نرم، تمرین رهبری، مذاکره و ایجاد پیوندهای قوی و ضعیف اجتماعی می باشند که پایه های شبکه سازی حرفه ای را در بزرگسالی می سازند. این مطالعه با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با تکیه بر مبانی نظری جامعه شناسی آموزش و پرورش و روانشناسی رشد، نشان می دهد که چگونه محیط غیررسمی مدرسه فرصتی بی نظیر برای گذار از روابط همسالان مبتنی بر علاقه شخصی به روابط مبتنی بر احترام متقابل و تخصص فراهم می کند. یافته ها حاکی از آن است که دانش آموزانی که در فعالیت های فوق برنامه مشارکت فعال دارند، دارای سواد ارتباطی بالاتر، اعتمادبه نفس اجتماعی بیشتر و دسترسی به منابع اطلاعاتی گسترده تری نسبت به همتایان خود هستند. همچنین، این مقاله راهکارهایی برای طراحی برنامه های فوق برنامه ای ارائه می دهد که مستقیما با نیازهای بازار کار آینده همسو بوده و ظرفیت شبکه سازی شغلی دانش آموزان را حداکثر کنند.

کلیدواژه ها:

فعالیت های فوق برنامه ، شبکه سازی اجتماعی ، سرمایه اجتماعی ، مهارت های نرم ، بازار کار آینده ، مدرسه به عنوان جامعه کوچک ، رهبری جوانان