بررسی نقش مربیان پرورشی و مشاوران شغلی در پیشگیری از رها کردن تحصیل و بی انگیزگی دانش آموزان

ترک تحصیل و کاهش انگیزه تحصیلی از چالش های بنیادین نظام های آموزشی هستند که نه تنها فرد را با بحران هویت و بیکاری مواجه می سازند، بلکه هزینه های سنگینی را بر دوش جامعه و اقتصاد تحمیل می کنند. اگرچه عوامل متعددی در بروز این پدیده دخیل هستند، اما نقش نهاد مدرسه و به ویژه کارشناسان تربیتی آن، نقشی تعیین کننده دارد. این مقاله با هدف واکاوی دقیق و علمی جایگاه «مربیان پرورشی» و «مشاوران شغلی» در فرآیند حفظ دانش آموز در سیستم آموزشی تدوین شده است. فرضیه اصلی پژوهش حاضر این است که مرزبندی سنتی میان فعالیت های پرورشی (که اغلب به مسائل اخلاقی و رفتاری محدود می شد) و مشاوره شغلی (که صرفا به انتخاب رشته یا بازار کار می پرداخت)، یکی از دلایل اصلی ناکارآمدی در پیشگیری از ترک تحصیل است. این مطالعه نشان می دهد که زمانی که مربیان پرورشی با رویکردی روان شناختی-تربیتی به دنبال تقویت تاب آوری و خودپنداره دانش آموز باشند و مشاوران شغلی با ارائه دیدگاهی روشن درباره آینده و معنای یادگیری، انگیزه درونی را فعال کنند، می توان شکاف عمیق بین «نیازهای عاطفی دانش آموز» و «انتظارات سیستم آموزشی» را پر کرد. یافته های این تحلیل کیفی حاکی از آن است که یک مدل هماهنگ و یکپارچه، جایی که مربی پرورشی بر «حال» و سلامت روان دانش آموز تمرکز کند و مشاور شغلی بر «آینده» و جهت دهی اهداف، می تواند به طور چشمگیری نرخ انصراف را کاهش داده و کیفیت یادگیری را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

ترک تحصیل ، بی انگیزگی تحصیلی ، مربی پرورشی ، مشاور شغلی ، انگیزش درونی ، حمایت تحصیلی ، همگرایی تربیتی