نقش آموزش مهارت های زندگی در تقویت تربیت اجتماعی دانش آموزان: رویکردی تحلیلی-توصیفی

مهارت های زندگی به عنوان مجموعه ای از توانایی های روانی-اجتماعی، نقش تعیین کننده ای در آماده سازی دانش آموزان برای رویارویی موثر با چالش های روزمره و شکل گیری رفتارهای اجتماعی سازگارانه ایفا می کنند. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش آموزش مهارت های زندگی در تقویت تربیت اجتماعی دانش آموزان است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و بر پایه مطالعه اسناد و منابع کتابخانه ای انجام شده و به بررسی مبانی نظری، مولفه های ده گانه مهارت های زندگی، رابطه آن با فرایند تربیت اجتماعی، تفاوت رویکردهای آموزشی در مقاطع مختلف تحصیلی، راهبردهای آموزشی کاربردی، شیوه های ارزشیابی و موانع اجرای این برنامه ها در مدارس پرداخته است. یافته ها نشان می دهد آموزش نظام مند مهارت هایی مانند خودآگاهی، همدلی، ارتباط موثر، تصمیم گیری، حل مسئله و مقابله با هیجان ها، زمینه ساز بهبود روابط بین فردی، کاهش رفتارهای پرخطر و پرخاشگرانه و ارتقای مهارت های همکاری و مسئولیت پذیری اجتماعی در دانش آموزان است. همچنین مشخص شد اجرای اثربخش این برنامه ها در نظام آموزشی ایران با چالش هایی نظیر کمبود زمان آموزشی، ضعف آموزش ضمن خدمت معلمان، نگرش سنتی برخی مدیران و نبود ارزشیابی مستمر مواجه است. بر اساس یافته های پژوهش، پیشنهاد می شود آموزش مهارت های زندگی به صورت یک برنامه مستمر و تلفیقی در برنامه درسی مدارس گنجانده شود، خانواده و مدرسه در این مسیر همسو عمل کنند و معلمان از طریق دوره های تخصصی برای اجرای آن توانمند گردند.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، تربیت اجتماعی ، مهارت های اجتماعی ، سازگاری اجتماعی ، دانش آموزان