نقش مشارکت خانواده و سرمایه اجتماعی بر سازگاری تحصیلی کودکان با نیازهای ویژه

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش مشارکت خانواده و سرمایه اجتماعی بر سازگاری تحصیلی کودکان با نیازهای ویژه بود. این مطالعه از نوع توصیفی همبستگی بود. جامعه آماری شامل والدین کودکان کم توان ذهنی شهر کرمانشاه در سال ۱۴۰۴ بود که ۳۱۵ نفر از آنان به روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه خودشناسی سازگاری تحصیلی (بیکر و سریاک، ۱۹۸۴)، مشارکت خانواده (گرور، ۲۰۱۲) و سرمایه اجتماعی (پایوا و همکاران، ۲۰۱۴)گردآوری شد. تحلیل داده ها با نرم افزارهای SPSS-۲۶ و با استفاده از ضرایب همبستگی و رگرسیون انجام گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که بین مشارکت خانواده، سرمایه اجتماعی و سازگاری تحصیلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که مشارکت خانواده و سرمایه اجتماعی به طور معناداری قادر به پیش بینی سازگاری تحصیلی هستند (۰.۰۰۱>P) و در مجموع حدود ۲۳.۵ درصد از واریانس سازگاری تحصیلی را تبیین می کنند. همچنین نتایج نشان داد که هر دو متغیر نقش مثبت و معناداری در پیش بینی سازگاری تحصیلی دارند و در این میان سرمایه اجتماعی از قدرت پیش بینی بیشتری نسبت به مشارکت خانواده برخوردار است. این یافته ها بیانگر اهمیت نقش تعاملات اجتماعی و مشارکت فعال خانواده در بهبود سازگاری تحصیلی دانش آموزان است.

کلیدواژه ها:

مشارکت خانواده ، سرمایه اجتماعی ، سازگاری تحصیلی ، کودکان کم توان ذهنی