بررسی رابطه بین خودپنداره ی علمی و انگیزش پیشرفت در دانش آموزان رشته علوم تجربی

پژوهش حاضر به بررسی رابطه بین خودپنداره ی علمی و انگیزش پیشرفت در دانش آموزان در دروس مرتبط با علوم تجربی پرداخته است. خودپنداره ی علمی به عنوان یکی از مهم ترین سازه های انگیزشی در حوزه آموزش علوم شناخته می شود که نقش تعیین کننده ای در موفقیت تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. دروس مرتبط با علوم تجربی و همینطور رشته علوم تجربی در این مقاله مورد تحقیق قرار گرفته اند و منظور از رشته علوم تجربی شامل درس علوم تجربی در مدارس نیز می باشد. این پژوهش با بهره گیری از روش تحلیل همبستگی و مدل یابی معادلات ساختاری، رابطه بین این دو متغیر را در نمونه ای از ۱۸۰ دانش آموز علوم تجربی مورد بررسی قرار داده است. یافته ها نشان می دهد که خودپنداره ی علمی با انگیزش پیشرفت رابطه ای مثبت و معنادار دارد و به عنوان قوی ترین پیش بین کننده انگیزش پیشرفت در علوم تجربی محسوب می شود. همچنین، ابعاد مختلف خودپنداره ی علمی شامل خودپنداره توانایی، خودپنداره اجتماعی و خودپنداره اخلاقی به ترتیب بیشترین سهم را در تبیین انگیزش پیشرفت دارند. نتایج این پژوهش بر اهمیت تقویت خودپنداره ی علمی دانش آموزان به عنوان راهبردی موثر در افزایش انگیزش پیشرفت و بهبود عملکرد تحصیلی در علوم تجربی تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

خودپنداره ی علمی ، انگیزش پیشرفت ، علوم تجربی ، دانش آموزان ، آموزش علوم