تشخیص افتراقی و پدیده تشخیص اشتباه تیزهوشی با اختلال نارسایی توجه/بیشفعالی و ناسازگاری رفتاری در مدارس عادی

پدیده تشخیص اشتباه الگوهای رفتاری دانش آموزان تیزهوش با اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی (ADHD) و اختلالات ناسازگاری رفتاری، یکی از چالش های بنیادین و رو به رشد در نظام های آموزشی معاصر، به ویژه در ساختار مدارس عادی است. هدف از پژوهش حاضر، تحلیل مروری جامع و ساختاریافته یافته های تجربی و نظری دو دهه اخیر پیرامون تداخل نشانه شناختی، پدیدارشناسی رشد نامتوازن، محرک های محیطی مدارس معمولی، و پیامدهای بالینی و تربیتی برچسب زنی نادرست است. مرور ادبیات نشان می دهد که ویژگی های ذاتی تیزهوشی از جمله انگیختگی مفرط، ملامت ناشی از برنامه درسی یکنواخت، کنجکاوی رادیکال و سطوح بالای انرژی حرکتی و ذهنی، شباهت های ساختاری عمیقی با ملاک های تشخیصی DSM-۵ برای اختلال ADHD دارند. ساختار صلب مدارس عادی به دلیل عدم انعطاف پذیری و ناتوانی در غنی سازی آموزشی، این رفتارهای انطباقی را به عنوان آنومالی و ناسازگاری رفتاری تفسیر می کند. یافته ها بر ضرورت آموزش تخصصی مربیان، استفاده از پروتکل های ارزیابی چندبعدی و تفکیک زمینه ای رفتارها جهت پیشگیری از درمان های دارویی غیرضروری و افت تحصیلی پنهان تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

تیزهوشی ، اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی (ADHD) ، تشخیص اشتباه ، مدارس عادی ، ناسازگاری رفتاری.