تحول نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر خرد؛ یک رویکرد پدیدارشناسانه

در عصر حاضر که دسترسی به اطلاعات به شکلی بی سابقه و سریع میسر شده است، مدل های سنتی آموزش که بر محوریت معلم به عنوان تنها منبع انتقال دانش استوار بودند، با چالش های بنیادین روبرو شده اند. این مقاله با هدف واکاوی تحول نقش معلم از «انتقال دهنده دانش» به «تسهیل گر خرد» و تبیین ابعاد هستی شناختی و معرفت شناختی این گذار تدوین شده است. با توجه به ماهیت کیفی و مفهومی موضوع، این مطالعه با اتخاذ رویکردی پدیدارشناسانه و با بهره گیری از روش مروری و کتابخانه ای، به بازخوانی و تحلیل ادبیات پژوهشی و متون اصیل مرتبط پرداخته است. یافته های مقاله نشان می دهد که این تحول، فراتر از یک تغییر در فنون تدریس، مستلزم یک بازتعریف هستی شناختی از هویت معلم است؛ به گونه ای که معلم از جایگاه «مرجعیت مطلق» به جایگاه «حضور هدایت گر» و «معمار تجربه های اصیل» تغییر مکان می دهد. نتایج نشان می دهد که تسهیل گری خرد با تمرکز بر «پرسش زایی» به جای «پاسخ گویی» و با بازگشت به رویکردی انسان محور، امکان تبدیل دانش صلب به خرد زیسته را فراهم می سازد. با این حال، این گذار با تنش های وجودی و اضطراب های حرفه ای ناشی از بازتعریف قدرت در کلاس درس همراه است. بنابراین، مطالعه حاضر نتیجه می گیرد که برای تحقق این تحول، نیازمند تغییر در پارادایم های آموزشی و ایجاد فضایی مبتنی بر اعتماد و پرسشگری هستیم تا معلم بتواند به جای القای پاسخ های آماده، زمینه ساز بالندگی خرد انسانی در دانش آموزان گردد.

کلیدواژه ها:

معلم ، تسهیل گر خرد ، پدیدارشناسی ، تحول نقش ، آموزش معنادار ، تجربه زیسته