نقش انگیزش درونی در یادگیری پایدار و پیشرفت تحصیلی

با توجه به تغییر ماهیت یادگیری در عصر اطلاعات، شناسایی عوامل موثر بر کیفیت و پایداری یادگیری اهمیتی دوچندان یافته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین نقش انگیزش درونی در تسهیل فرآیند یادگیری پایدار و ارتقای سطح پیشرفت تحصیلی در میان یادگیرندگان انجام شده است. این مطالعه بر این فرضیه استوار است که انگیزش درونی، برخلاف انگیزش بیرونی، عامل اصلی درگیری عمیق ذهنی و تداوم یادگیری در بلندمدت است. این مقاله با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کتابخانه ای (مرور نظام مند) طراحی و اجرا شده است. یافته های حاصل از تحلیل متون نشان می دهد که انگیزش درونی از طریق تقویت استراتژی های یادگیری عمیق و افزایش توانایی خودتنظیمی، نقش تعیین کننده ای در ایجاد «یادگیری پایدار» ایفا می کند. همچنین، نتایج حاکی از آن است که انگیزش درونی با افزایش تاب آوری تحصیلی و خودکارآمدی، منجر به پیشرفت تحصیلی مستمر و باکیفیت می شود. در مقابل، یافته ها نشان می دهند که تکیه بیش از حد بر انگیزش بیرونی (مانند نمرات و پاداش ها) می تواند منجر به یادگیری سطحی، فراموشی سریع و حتی تضعیف انگیزه ذاتی فرد (اثر آندروینک) گردد. مطالعه حاضر نتیجه می گیرد که برای دستیابی به پیشرفت تحصیلی پایدار، نظام های آموزشی باید از رویکردهای مبتنی بر پاداش صرف فاصله گرفته و به سمت ایجاد محیط های آموزشی معطوف شوند که کنجکاوی و استقلال یادگیرنده را تقویت می کنند. طراحی برنامه های درسی که بر پایه معنابخشی به یادگیری و تقویت خودکارآمدی باشد، راهکار اصلی برای تبدیل شدن به یادگیرندگان مادام العمر است.با توجه به تغییر ماهیت یادگیری در عصر اطلاعات، شناسایی عوامل موثر بر کیفیت و پایداری یادگیری اهمیتی دوچندان یافته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی و تبیین نقش انگیزش درونی در تسهیل فرآیند یادگیری پایدار و ارتقای سطح پیشرفت تحصیلی در میان یادگیرندگان انجام شده است. این مطالعه بر این فرضیه استوار است که انگیزش درونی، برخلاف انگیزش بیرونی، عامل اصلی درگیری عمیق ذهنی و تداوم یادگیری در بلندمدت است. این مقاله با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و با رویکرد کتابخانه ای (مرور نظام مند) طراحی و اجرا شده است. یافته های حاصل از تحلیل متون نشان می دهد که انگیزش درونی از طریق تقویت استراتژی های یادگیری عمیق و افزایش توانایی خودتنظیمی، نقش تعیین کننده ای در ایجاد «یادگیری پایدار» ایفا می کند. همچنین، نتایج حاکی از آن است که انگیزش درونی با افزایش تاب آوری تحصیلی و خودکارآمدی، منجر به پیشرفت تحصیلی مستمر و باکیفیت می شود. در مقابل، یافته ها نشان می دهند که تکیه بیش از حد بر انگیزش بیرونی (مانند نمرات و پاداش ها) می تواند منجر به یادگیری سطحی، فراموشی سریع و حتی تضعیف انگیزه ذاتی فرد (اثر آندروینک) گردد. مطالعه حاضر نتیجه می گیرد که برای دستیابی به پیشرفت تحصیلی پایدار، نظام های آموزشی باید از رویکردهای مبتنی بر پاداش صرف فاصله گرفته و به سمت ایجاد محیط های آموزشی معطوف شوند که کنجکاوی و استقلال یادگیرنده را تقویت می کنند. طراحی برنامه های درسی که بر پایه معنابخشی به یادگیری و تقویت خودکارآمدی باشد، راهکار اصلی برای تبدیل شدن به یادگیرندگان مادام العمر است.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، یادگیری پایدار ، پیشرفت تحصیلی ، یادگیری عمیق ، خودتنظیمی