نقش مربیگری فردی در مقابل آموزش گروهی برای دانش آموزان با استعدادهای استثنایی

دانش آموزان با استعدادهای استثنایی نیازمند رویکردهای آموزشی متفاوتی هستند که بتواند ظرفیت های شناختی، خلاقانه و انگیزشی آنان را به طور کامل شکوفا سازد. این پژوهش به بررسی تطبیقی دو رویکرد مربیگری فردی و آموزش گروهی در تعلیم و تربیت دانش آموزان با استعداد استثنایی می پردازد. هدف اصلی این مطالعه، شناسایی مزایا و محدودیت های هر یک از این دو رویکرد و ارائه راهکارهایی برای بهینه سازی فرآیند یادگیری این گروه خاص از فراگیران است. روش تحقیق این مطالعه ترکیبی از رویکرد کیفی و کمی بوده و داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته، مشاهدات کلاسی و پرسشنامه های استاندارد جمع آوری شده اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که مربیگری فردی در توسعه مهارت های تفکر انتقادی، خلاقیت و انگیزش درونی دانش آموزان با استعداد برتری قابل توجهی دارد، در حالی که آموزش گروهی در پرورش مهارت های اجتماعی، همکاری و یادگیری همتا به همتا موثرتر است. نتایج حاکی از آن است که ترکیب متوازن این دو رویکرد می تواند بهترین نتایج را در رشد جامع دانش آموزان با استعدادهای استثنایی به همراه داشته باشد.

کلیدواژه ها:

مربیگری فردی ، آموزش گروهی ، دانش آموزان با استعداد استثنایی ، تفاوت های فردی ، رویکردهای آموزشی