هوش مصنوعی و خلاقیت آموزشی: فرصت ها، چالش ها و چشم اندازهای پیش رو

گسترش روزافزون فناوری های نوین، به ویژه هوش مصنوعی، در سال های اخیر تغییرات گسترده ای در ساختار، روش ها و فرآیندهای آموزشی ایجاد کرده است. هوش مصنوعی از یک سو به عنوان ابزاری توانمند برای تسهیل یادگیری، شخصی سازی آموزش و دسترسی گسترده تر به منابع علمی شناخته می شود و از سوی دیگر، پرسش ها و چالش های مهمی درباره تاثیر آن بر شکل گیری و تقویت خلاقیت دانش آموزان و دانشجویان ایجاد کرده است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی، به بررسی رابطه میان هوش مصنوعی و خلاقیت در محیط های آموزشی پرداخته و ابعاد مختلف این تعامل را از منظر نظری و مفهومی مورد توجه قرار می دهد. یافته های حاصل از بررسی مبانی نظری و مطالعات پیشین نشان می دهد که استفاده هدفمند از هوش مصنوعی می تواند با فراهم کردن فرصت های متنوع برای ایده پردازی، حل مسئله، تولید محتوا و کشف راهکارهای جدید، زمینه رشد توانایی های خلاقانه فراگیران را فراهم کند؛ با این حال، استفاده منفعلانه و وابستگی بیش از حد به این فناوری ممکن است موجب کاهش استقلال فکری و محدود شدن فرایندهای اصیل خلاقیت شود. بر این اساس، بهره گیری موثر از هوش مصنوعی در آموزش مستلزم تغییر رویکرد از انتقال صرف اطلاعات به سمت پرورش تفکر انتقادی، حل مسئله و نوآوری است. نتایج این مطالعه بر ضرورت بازنگری در شیوه های تدریس و ارزشیابی متناسب با تحولات عصر دیجیتال تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، خلاقیت ، آموزش ، نوآوری ، فناوری های نوین آموزشی