مرزهای دوستی معلم و دانش آموز

دوستی میان معلم و دانش آموز، یکی از پیچیده ترین و حساس ترین موضوعات در حوزه اخلاق حرفه ای آموزش و پرورش به شمار می رود که مرز باریکی بین ارتباط حرفه ای موثر و صمیمیت نامناسب ترسیم می کند. پژوهش حاضر به بررسی جامع مرزهای دوستی معلم و دانش آموز در مقطع متوسطه با رویکردی اخلاقی-روان شناختی می پردازد. این مقاله ضمن مرور مبانی نظری دوستی از منظر فلسفی و روان شناختی، به بررسی چالش های اخلاقی ناشی از هم ترازپنداری رابطه معلم-دانش آموز با دوستی، نقش قدرت و اختیار در این رابطه، مرزهای ارتباطی در عصر دیجیتال، و راهکارهای حفظ مرزهای حرفه ای می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که اگرچه دوستی میان معلم و دانش آموز در شرایط خاص با رعایت مرزهای اخلاقی قابل توجیه است، اما وجود نابرابری ذاتی قدرت، تعهد به بی طرفی و وظیفه ارزشیابی عادلانه، آن را به حوزه ای سرشار از ابهامات اخلاقی تبدیل کرده است. در نهایت، راهکارهای عملی برای معلمان، مدیران مدارس و نظام های آموزشی به منظور حفظ تعادل بین صمیمیت حرفه ای و مرزبندی اخلاقی ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

دوستی معلم-دانش آموز ، مرزهای حرفه ای ، اخلاق آموزش ، رابطه دوگانه ، قدرت در آموزش ، صمیمیت حرفه ای