بازنمایی دین در زیست جهان نوجوانان: مطالعه ای فرهنگی بر شیوه های معناسازی

این پژوهش با هدف واکاوی شیوه های معناسازی دینی در میان نوجوانان و تحلیل گسست معرفت شناختی آن با برنامه درسی رسمی با بهره گیری از مفهوم زیست جهان در نظریه کنش ارتباطی هابرماس و نظریه بازنمایی استوارت هال انجام شده است، مقاله نشان می دهد که نوجوان در مواجهه با پیام های دینی، دریافت کننده ای منفعل نیست، بلکه در مقام رمزگشای فعال، معنا را در پیوند با تجربه های روزمره، عواطف، رسانه ها و گروه همسالان بازسازی می کند. تحمیل گزاره های رسمی بدون درک ساختار نمادین زیست جهان، به استعمار آن و در پی آن به مقاومت نمادین یا بی تفاوتی می انجامد. یافته ها حاکی از آن است که نوجوانان تصویر ذهنی خود از دین را در سه صورت «دین به مثابه عنصر اخلاقی»، «دین مناسک مآبانه» و «دین تکلیفی» صورت بندی می کنند و در زیست واقعی خویش به نوعی «دین تجربی ذهنی» دست می یابند. بر این اساس، گذار از حافظه گرایی و نمره محوری به گفت وگو، پذیرش درونی و به رسمیت شناختن عاملیت نوجوان، شرط اساسی بازاندیشی در تربیت دینی معاصر است.

کلیدواژه ها:

زیست جهان ، مطالعات فرهنگی ، تربیت دینی