بررسی تاثیر آموزش خودمراقبتی دیجیتال بر سلامت دانش آموزان در عصر فناوری

گسترش فناوری های دیجیتال در سال های اخیر، زندگی آموزشی، اجتماعی و خانوادگی دانش آموزان را دستخوش تغییرات اساسی کرده است. تلفن های هوشمند، رایانه، تبلت، بازی های دیجیتال، شبکه های اجتماعی و آموزش مجازی، فرصت های فراوانی برای یادگیری و ارتباط ایجاد کرده اند؛ اما استفاده نادرست، افراطی و بدون آموزش از این فناوری ها می تواند سلامت جسمانی، روانی، اجتماعی و شناختی دانش آموزان را تحت تاثیر قرار دهد. در چنین شرایطی، مفهوم «خودمراقبتی دیجیتال» اهمیت ویژه ای پیدا می کند. خودمراقبتی دیجیتال به مجموعه ای از دانش، نگرش و مهارت هایی گفته می شود که فرد به کمک آن ها می تواند استفاده سالم، ایمن، متعادل و مسئولانه ای از ابزارها و محیط های دیجیتال داشته باشد. هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر آموزش خودمراقبتی دیجیتال بر سلامت دانش آموزان در عصر فناوری است. این مقاله با رویکرد مروری تحلیلی، ابعاد مختلف خودمراقبتی دیجیتال و ارتباط آن با سلامت جسمانی، روانی، اجتماعی و شناختی دانش آموزان را بررسی می کند. بررسی مباحث نظری نشان می دهد آموزش مهارت هایی مانند مدیریت زمان استفاده از نمایشگر، رعایت اصول ارگونومی، توجه به خواب و فعالیت بدنی، حفظ حریم خصوصی، مدیریت ارتباطات مجازی، مقابله با قلدری سایبری و تشخیص محتوای ناسالم می تواند نقش مهمی در ارتقای سلامت دانش آموزان داشته باشد. بنابراین، خودمراقبتی دیجیتال باید به عنوان یکی از مولفه های مهم آموزش سلامت و سواد دیجیتال در برنامه های تربیتی مدارس مورد توجه قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

خودمراقبتی دیجیتال ، سلامت دانش آموزان ، فناوری دیجیتال ، سواد دیجیتال ، سلامت روان ، فضای مجازی ، آموزش.