ارزشیابی پویا؛ چگونه هوش مصنوعی می تواند جایگزین «نمره» با «نقشه رشد فردی» هر دانش آموز شود؟

زمینه: نظام های ارزشیابی سنتی با تکیه بر نمره های ایستا، تصویری ناقص و لحظه ای از توانایی دانش آموزان ارائه می دهند و به فرایند یادگیری و ابعاد گوناگون رشد شناختی، عاطفی و مهارتی توجهی ندارند. در مقابل، ارزشیابی پویا با ریشه گیری از نظریه فرهنگی-اجتماعی ویگوتسکی و مفهوم منطقه تقریبی رشد، بر توانایی های درحال رشد تاکید دارد.هدف: این مقاله با هدف تبیین امکان پذیری و چگونگی جایگزینی «نمره» با «نقشه رشد فردی» در نظام ارزشیابی آموزشی، با تکیه بر قابلیت های هوش مصنوعی و مبانی نظری ارزشیابی پویا نگاشته شده است.روش: این پژوهش با رویکرد مروری-کیفی، با بررسی و تحلیل مبانی نظری، پیشینه پژوهش و کاربست های عملی، به تبیین سازوکارهای تحقق ارزشیابی پویا با پشتیبانی هوش مصنوعی پرداخته است.یافته ها: هوش مصنوعی با بهره گیری از مدل های ردیابی دانش بیزی، نظریه پاسخ به سوال و پردازش زبان طبیعی، می تواند سنجش تطبیقی، بازخورد آنی و شخصی سازی شده، و داربست زنی هوشمند را فراهم کند و از این طریق، نقشه ای پویا و به روز از نقاط قوت، ضعف و مسیر پیشرفت هر دانش آموز ترسیم نماید. همچنین ارزشیابی پویا با پشتیبانی هوش مصنوعی، تاب آوری تحصیلی و انطباق پذیری روانی دانش آموزان را تقویت می کند.نتیجه گیری: گذار از نظام نمره محور به ارزشیابی مبتنی بر نقشه رشد فردی، تحولی پارادایمی در آموزش محسوب می شود که با هم افزایی هوش مصنوعی و داوری معلم، می تواند عدالت آموزشی، انگیزه و خودکارآمدی دانش آموزان را افزایش دهد و آن ها را به یادگیرندگانی خودراهبر و تاب آور تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

ارزشیابی پویا ، هوش مصنوعی در آموزش ، منطقه تقریبی رشد ، نقشه رشد فردی ، بازخورد سازنده