نقش و جایگاه تدریس مجازی در بهبود کیفیت آموزشی مدارس ابتدایی

در عصر تحولات دیجیتال، تلفیق فناوری های نوین با نظام آموزشی به یکی از ضرورت های انکارناپذیر تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی جایگاه تدریس مجازی در ارتقای کیفیت آموزشی مدارس انجام پذیرفته است. این مطالعه با بهره گیری از منابع کتابخانه ای (اسناد، مقالات و کتب معتبر) و به روش توصیفی-تحلیلی، ضمن واکاوی ابعاد مختلف آموزش مجازی، تاثیر آن بر ابعاد کیفی یادگیری دانش آموزان را مورد کنکاش قرار داده است. یافته ها نشان می دهد که تدریس مجازی از طریق تنوع بخشی به محتوا، شخصی سازی یادگیری، انعطاف پذیری زمانی و مکانی و ایجاد بسترهای تعاملی نوین، ظرفیت بالایی برای ارتقای کیفیت آموزشی دارد؛ هرچند تحقق کامل این هدف، منوط به رفع چالش های زیرساختی، ارتقای سواد دیجیتال معلمان و بازنگری در شیوه های ارزشیابی است. در نهایت، این پژوهش نتیجه می گیرد که آموزش مجازی نه به عنوان جایگزین مطلق، بلکه به عنوان مکملی راهبردی در کنار آموزش حضوری، نقشی کلیدی در گذار به سوی عدالت آموزشی و ارتقای استاندارد های یادگیری ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

تدریس مجازی ، کیفیت آموزشی ، یادگیری الکترونیکی ، مدارس هوشمند ، روش توصیفی-تحلیلی ، فناوری آموزشی.