وقتی کلاس مرز ندارد، یادگیری ترکیبی در گذار دیجیتال

یادگیری ترکیبی به عنوان پل ارتباطی میان فناوری های آموزشی و تعاملات انسانی، پارادایم های سنتی آموزش را بازتعریف کرده است. این مقاله به بررسی دقیق مکانیسم هایی می پردازد که از طریق آن ها تلفیق هوشمندانه فعالیت های آنلاین و حضوری، بر عملکرد آکادمیک دانش آموزان اثر می گذارد. فرضیه محوری این پژوهش آن است که موفقیت در یادگیری ترکیبی، نه صرفا به دسترسی به محتوا، بلکه به طراحی تجربیات یادگیری پیوسته و مکمل وابسته است.نتایج نشان می دهد که زمانی که بخش های نظری و تکراری مطالب در بستر آنلاین ارائه شوند و زمان کلاس فیزیکی به بحث، حل مسئله و پروژه های گروهی اختصاص یابد، سطح بلوغ شناختی و مشارکت فعال دانش آموزان به طور چشمگیری افزایش می یابد. همچنین، این محیط آموزشی فرصت های بیشتری برای پرورش مهارت «خودتنظیمی» فراهم می آورد؛ مهارتی که در آن دانش آموز مسئولیت مدیریت زمان و مسیر یادگیری خود را بر عهده می گیرد. در نهایت، مقاله مدلی را ارائه می دهد که در آن تکنولوژی ابزاری برای شخصی سازی تجربه آموزشی است تا جایگزین تعاملات معنادار انسانی نشود.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، خودتنظیمی یادگیری ، شخصی سازی آموزش ، تعامل معلم و دانش آموز ، توسعه پایدار تحصیلی ، اکوسیستم یادگیری