نقش آموزش جغرافیا در ارتقای سرمایه اجتماعی و مسئولیت پذیری محیط زیستی نوجوانان

در دنیای امروز، چالش های زیست محیطی، گسترش شهرنشینی، تغییرات اقلیمی و کاهش مشارکت اجتماعی، نظام های آموزشی را با مسئولیت های جدیدی مواجه ساخته است. آموزش جغرافیا به عنوان یکی از دروس میان رشته ای، علاوه بر انتقال دانش درباره محیط طبیعی و انسانی، ظرفیت بالایی برای پرورش شهروندانی مسئول، آگاه و مشارکت جو دارد. هدف این مقاله بررسی نقش آموزش جغرافیا در ارتقای سرمایه اجتماعی و مسئولیت پذیری محیط زیستی نوجوانان است. پژوهش حاضر به روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع علمی فارسی و انگلیسی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد آموزش جغرافیا از طریق تقویت هویت مکانی، توسعه تفکر سیستمی، آموزش مهارت های حل مسئله، افزایش مشارکت اجتماعی و آشنایی با پیامدهای رفتارهای انسانی بر محیط، می تواند زمینه شکل گیری سرمایه اجتماعی پایدار را فراهم آورد. همچنین استفاده از روش های فعال تدریس مانند پروژه های محیط زیستی، یادگیری مبتنی بر مسئله، بازدیدهای میدانی و فناوری های نوین آموزشی موجب افزایش احساس مسئولیت دانش آموزان نسبت به محیط زیست می شود. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که بازنگری در برنامه های درسی جغرافیا با تاکید بر آموزش شهروندی محیط زیستی می تواند نقش موثری در تربیت نسل آینده ایفا کند.

کلیدواژه ها:

آموزش جغرافیا ، سرمایه اجتماعی ، مسئولیت پذیری محیط زیستی ، نوجوانان ، آموزش شهروندی ، توسعه پایدار