ساماندهی به نظام فرهنگی مدرسه و کنش دانش آموزان در رویارویی با هوش مصنوعی

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 53

فایل این مقاله در 15 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

EPCS05_089

تاریخ نمایه سازی: 10 شهریور 1405

چکیده مقاله:

هوش مصنوعی به عنوان یکی از تاثیرگذارترین فناوری های عصر حاضر، نه تنها روش های یاددهی-یادگیری را متحول ساخته، بلکه به لایه های عمیق تر نظام آموزشی، یعنی فرهنگ مدرسه و رفتار دانش آموزان، نیز نفوذ کرده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش و تاثیر هوش مصنوعی در شکل دهی و ساماندهی به فرهنگ مدرسه و رفتار دانش آموزان و با تاکید بر رابطه دوسویه و پیچیده میان این سه مولفه، به انجام رسیده است. این مطالعه با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از روش اسنادی (کتابخانه ای) صورت گرفته و داده های مورد نیاز از طریق مرور نظام مند مقالات علمی-پژوهشی معتبر داخلی و خارجی، کتب تخصصی و گزارش های پژوهشی مرتبط در بازه زمانی ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۵ گردآوری و با روش تحلیل محتوای کیفی مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی از سه بعد اصلی بر فرهنگ مدرسه تاثیر می گذارد: تغییر در اقلیم روانی مدرسه از طریق نظام های پایش و نظارت، تحول در الگوی تعاملات معلم-دانش آموز با خودکارسازی وظایف، و بازتعریف هویت سازمانی مدارس به عنوان نهادهای هوشمند. در حوزه رفتار دانش آموزان نیز هوش مصنوعی با شخصی سازی یادگیری و ارائه بازخورد فوری، رفتارهای تحصیلی و خودتنظیمی را بهبود می بخشد، اما در عین حال چالش هایی نظیر کاهش تعاملات اجتماعی رو در رو، افزایش وابستگی شناختی و معضلات اخلاقی مانند تقلب و کمرنگ شدن اصالت آثار را به همراه دارد. مهم ترین دستاورد پژوهش، تاکید بر نقش کلیدی و واسطه ای فرهنگ مدرسه در موفقیت یا شکست فرآیند به کارگیری هوش مصنوعی است؛ به گونه ای که مدارس با فرهنگ مشارکتی، مبتنی بر اعتماد و عدالت، بستر مساعدتری برای پذیرش خلاقانه و اخلاق محور این فناوری فراهم می کنند. در مقابل، فرهنگ های مبتنی بر کنترل و بی اعتمادی، نه تنها مانع بهره گیری اثربخش می شوند، بلکه آسیب های روانی-اجتماعی ناشی از نظارت هوشمندانه را تشدید می کنند. نتیجه گیری نهایی پژوهش بر این اصل استوار است که موفقیت در استقرار هوش مصنوعی در مدارس، بیش از آنکه مرهون پیشرفت های فنی باشد، به برنامه ریزی فرهنگی، توانمندسازی نیروی انسانی، تدوین منشور اخلاقی شفاف و مشارکت تمامی ذی نفعان وابسته است. بر این اساس، پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی با اتخاذ رویکردی نظام مند و متوازن، ضمن حفظ کرامت انسانی، حریم خصوصی و تعاملات عاطفی در مدرسه، زمینه سازی فرهنگی برای کاربست مسئولانه هوش مصنوعی را در دستور کار قرار دهند و با مشارکت معلمان، دانش آموزان، والدین و مدیران، چارچوب های اخلاقی و آیین نامه های اجرایی متناسب با بافت فرهنگی-اجتماعی ایران تدوین نمایند.

نویسندگان

لیلا زمانیان

کارشناسی مدیریت