چگونه توانستم با استفاده از «حداقل ابزارها» (مثل دیوار یا لبه های حیاط)، تمرینات اصلاحی برای رفع گودی کمر و قوس های نامناسب قامتی را در زنگ ورزش پیاده کنم؟
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 33
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
EPCS05_062
تاریخ نمایه سازی: 10 شهریور 1405
چکیده مقاله:
تربیت بدنی و زنگ ورزش در مدارس همواره به عنوان یکی از ارکان اصلی حفظ سلامت جسمانی و شادابی روحی دانش آموزان شناخته می شود. دوره ابتدایی به عنوان دوران طلایی رشد اسکلتی و عضلانی، نقشی تعیین کننده در شکل گیری ساختار قامتی افراد در آینده دارد. با این حال، فقر حرکتی، عادات حرکتی نادرست در نشستن و راه رفتن، استفاده بیش از حد از ابزارهای فناوری و کمبود تجهیزات تخصصی ورزشی در مدارس، بسیاری از دانش آموزان را با ناهنجاری های قامتی مواجه کرده است که در میان آن ها لوردوز کمری یا گودی بیش از حد کمر شیوع بالایی دارد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی تمرینات اصلاحی با استفاده از حداقل ابزارهای محیطی دسترس مانند دیوار و لبه های حیاط مدرسه بر بهبود و کاهش قوس نامناسب قامتی و لوردوز کمری دانش آموزان در زنگ ورزش است.جامعه آماری این پژوهش شامل دانش آموزان مقطع ابتدایی بودند که پس از ارزیابی اولیه و غربالگری مشخص شد تعدادی ازآنان از ناهنجاری گودی کمر رنج می برند. روش جمع آوری داده ها در مرحله اول شامل مشاهده منظم رفتار و وضعیت بدنی دانش آموزان، مصاحبه با والدین، همکاران و خود دانش آموزان و همچنین تکمیل پرسشنامه های ارزیابی وضعیت بدنی بود. پس از تحلیل داده های اولیه و تایید وجود مشکل فقر حرکتی و ضعف در عضلات شکم و پشت، راهکارهای اصلاحی طراحی شدند. این راهکارها شامل مجموعه ای از تمرینات کششی عضلات سوئز خاصره ای و بازکننده های کمر و تمرینات تقویتی عضلات شکم و همسترینگ با تکیه بر دیوار مدرسه و لبه های باغچه و حیاط بود که طی هشت هفته و در قالب بازی های خلاقانه در بخش ابتدایی زنگ ورزش اجرا شد.یافته های به دست آمده از ارزیابی ثانویه نشان داد که اجرای منظم این تمرینات اصلاحی کم هزینه منجر به بهبود چشمگیر وضعیت قامتی دانش آموزان، کاهش قوس کمری و افزایش قدرت و انعطاف پذیری عضلات شده است. همچنین سطح آگاهی دانش آموزان و والدین در خصوص رعایت اصول صحیح بدنی ارتقا یافت. نتایج این اقدام پژوهی نشان می دهد که کمبود امکانات ورزشی در مدارس نمی تواند مانعی برای اجرای برنامه های سلامت محور باشد و با خلاقیت و بهره گیری از ظرفیت های محیطی می توان گام های موثری در جهت اصلاح ساختار قامتی دانش آموزان برداشت.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سمیرا ثابتی
کارشناسی ارشدمدیریت ورزشی
پریسا صانعی
کارشناسی تربیت بدنی
صدیقه اکرمی
کارشناسی تربیت بدنی
نادعلی قوام زاده
کاردانی تربیت بدنی