نقش فعالیت های فوق برنامه در پیشگیری از آسیب های اجتماعی و تقویت هوش هیجانی دانش آموزان مقطع متوسطه اول

این پژوهش با هدف بررسی نقش و اثربخشی برنامه های فوق برنامه و فعالیت های مکمل پرورشی در کاهش ناهنجاری های رفتاری و ارتقای مهارت های زندگی دانش آموزان مقطع متوسطه اول تدوین شده است. دوران متوسطه اول به دلیل هم زمانی با بحران بلوغ، تغییرات شتابان هورمونی و دگرگونی های هویت ساز، یکی از آسیب پذیرترین مراحل رشد انسانی است که ضرورت بازنگری در الگوهای تربیتی سنتی را ایفا می کند.روش پژوهش حاضر به صورت توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات اسناد کتابخانه ای و تجربیات میدانی در حوزه مدیریت آموزشی است. یافته ها نشان می دهد که اتکای صرف به نظام آموزشی آکادمیک پاسخگوی نیازهای روانی نوجوانان نیست؛ در مقابل، برنامه های فوق برنامه هدفمند با رویکرد غیرمستقیم، نقش بازوی حمایتی قدرتمندی را در مهار پرخاشگری، پیشگیری از آسیب های اجتماعی نوظهور و تقویت هوش هیجانی ایفا می کنند.نتایج این بررسی حاکی از آن است که توسعه باشگاه های دانش آموزی، کارگاه های مهارت های ده گانه زندگی (نظیر تفکر انتقادی، مقاومت در برابر فشار همسالان و مدیریت استرس) و ایجاد بسترهای مشارکت جمعی، موجب افزایش خودارزشمندی و انطباق پذیری دانش آموزان می گردد. در نهایت، راهکارهایی پیرامون انعطاف بخشی به ساختار فوق برنامه ها، اجبارزدایی از فعالیت های فرهنگی و تعامل سازنده میان مدرسه و اولیاء جهت اثربخشی حداکثری فرآیند تربیت ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

برنامه های فوق برنامه ، ناهنجاری های رفتاری ، مهارت های زندگی ، هوش هیجانی ، متوسطه اول