بررسی نقش نماد در شعر معاصر فارسی

نماد یکی از مهم ترین شگردهای بیانی در شعر معاصر فارسی است که امکان انتقال مفاهیم عمیق، چندلایه و گاه انتقادی را برای شاعر فراهم می سازد. شاعران معاصر با بهره گیری از نماد توانسته اند تجربه های فردی و اجتماعی، بحران هویت، اعتراض، امید و دغدغه های انسان مدرن را در قالبی هنری و غیرمستقیم بازتاب دهند. این پژوهش با تکیه بر منابع کتابخانه ای و به روش توصیفی تحلیلی، به بررسی نقش نماد در شعر معاصر فارسی پرداخته است. نتایج نشان می دهد که نماد در شعر معاصر، صرفا آرایه ای زبانی نیست، بلکه ابزاری برای گسترش معنا، القای عاطفه، افزایش ظرفیت تاویل و ایجاد پیوند میان ذهن شاعر و مخاطب به شمار می آید. همچنین، نماد در آثار شاعران معاصر نقش مهمی در بیان غیرمستقیم مسائل اجتماعی و سیاسی و نیز در شکل دهی به زبان تصویری و نوگرای شعر ایفا کرده است. از این رو، می توان گفت که نماد از عناصر بنیادین تحول و پویایی شعر معاصر فارسی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

نماد ، شعر معاصر فارسی ، زبان شعری ، شگردهای بیانی