بررسی محبت به عنوان بزرگترین امتیاز شیعه برسایر مذاهب

واژه «محبت» یکی از کلیدی ترین واژه های اخلاقی قرآن کریم است. به یقین محبت به خدای تعالی و دوستی خداوند با انسان که ارزشمندترین و متعالی ترین نوع از محبت است. از دیدگاه قرآن اساس آفرینش بر پایه محبت است و محبت رابطه ای دو طرفه بین خدا و بنده است که آغازگر آن خداوند است و انسان ها نیز به فراخور ظرفیت مختلفشان از محبت الهی به صورت های گوناگون بهره مند می شوند. در این پژوهش به مفهوم شناسی محبت و معنای محبت، اقسام محبت و محبت در قرآن که در آیه ۵۴ سوره مائده به نام آیه محبت معروف است و آیه ۲۳ سوره شوری که به آیه مودت معروف شده است ازجمله آیاتی است که بر فضیلت اهل بیت پیامبر و موقعیت ویژه آنان دلالت دارد، آیه ۱۶۵ سوره بقره که محبت در مرتبه مومنان که در این آیه محبت مومنان نسبت به خداوند اشاره دارد و در پایان به آیه ۳۱ سوره آل عمران محبت مومنان نسبت پیامبرشان را بیان می کند. در این پژوهش به بررسی این آیات پرداخته می شود. محبت و دوستی اهل بیت علیهم السلام از بنیادی ترین آموزه های مکتب شیعه و یکی از شاخص ترین امتیازات این مذهب در مقایسه با سایر مذاهب اسلامی به شمار می رود. این پژوهش با هدف بررسی جایگاه محبت در اندیشه شیعی، به تبیین نقش آن در شکل گیری هویت دینی، انسجام اجتماعی و تعالی معنوی پیروان شیعه می پردازد. در این نوشتار، با رویکردی توصیفی-تحلیلی، آیات، روایات و دیدگاه های علمای شیعه مورد بررسی قرار گرفته تا روشن شود که محبت به اهل بیت(ع) صرفا یک احساس قلبی نیست، بلکه رکن اساسی در معرفت دینی، تبعیت عملی و تقرب به خداوند است. نتایج این بررسی نشان می دهد که محبت در مکتب شیعه، علاوه بر ایجاد پیوند عاطفی با پیشوایان معصوم، زمینه ساز پایبندی به عدالت، اخلاق و حقیقت جویی بوده و از این رو می توان آن را یکی از برجسته ترین امتیازات شیعه نسبت به دیگر مذاهب اسلامی دانست.

کلیدواژه ها:

محبت ، اهل بیت(ع) ، شیعه ، امتیاز ، مذاهب اسلامی