بازاندیشی در آموزش ادبیات فارسی باتکیه بر رویکردهای انتقادی و فناوری آموزشی

آموزش ادبیات فارسی در مدرسه یکی از مهم ترین مسیرهای انتقال زبان معیار هویت فرهنگی و توانش های ارتباطی و زیباشناختی به نسل جدید است. با این حال تجربه رایج کلاس های ادبیات غالبا به حفظ معنی لغات آرایه ها و تاریخ ادبیات محدود می شود و از پرورش سواد ادبی لذت خواندن تفکر انتقادی و مهارت های خواندن عمیق فاصله می گیرد. هدف این مقاله ارائه تصویری جامع از جایگاه آموزش ادبیات فارسی در برنامه درسی تبیین چالش های رایج و معرفی راهبردهای مبتنی بر رویکردهای فعال و شواهد پژوهشی برای ارتقای کیفیت تدریس و یادگیری است. روش مقاله توصیفی تحلیلی بر پایه مرور ادبیات پژوهش و ترکیب الگوهای کارآمد آموزش خواندن نوشتن و نقد ادبی است. یافته ها نشان می دهد که گذار از آموزش محتوامحور به آموزش مهارت محور همراه با طراحی تکالیف اصیل استفاده هدفمند از متون متنوع گفتگوی ادبی کلاس محور و ارزشیابی تکوینی می تواند انگیزش دانش آموزان را افزایش دهد و به رشد واژگان درک مطلب توانش نوشتاری و شکل گیری هویت خواننده منجر شود. در پایان چارچوبی اجرایی برای طراحی درس و نمونه فعالیت های قابل اجرا در مقاطع مختلف پیشنهاد می شود.