واکاوی روایتی تجارب زیسته در مسیر تکوین هویت حرفه ای معلمی از نظر تا عمل

پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و در چارچوب خودکاوی روایتی، به تبیین فرایند شکل گیری هویت حرفه ای یک دانشجومعلم آموزش ابتدایی در خلال چهار کارورزی پیوسته می پردازد. مسئله اصلی، فهم تجارب زیسته از موقعیت های واقعی کلاس درس است که در آنها دانشجومعلم با چالش هایی نظیر از دست دادن کنترل کلاس، مواجهه با دانش آموزان دارای رفتارهای خاص (بیش فعالی، حساسیت افراطی)، الگوگیری از معلمان با سبک های اقتدار متفاوت (از خشونت آشکار تا اقتدار محترمانه)، و بی تفاوتی خانواده در آموزش مجازی روبه رو می شود. روش پژوهش مبتنی بر بازخوانی و حاشیه نویسی یادداشت های روزانه، فهرست تجربیات، گفتگوهای نقادانه با همتایان و معلمان باتجربه (در دو مرحله)، و بازاندیشی پیوسته در روایت های مکتوب است. یافته ها نشان می دهد که موثرترین لحظات یادگیری نه از دروس نظری انتزاعی، بلکه از شکست های عملی (مانند بیکار ماندن دانش آموزان و از دست رفتن نظم کلاس) و الگوبرداری از معلمانی حاصل شده است که بدون خشونت، با جدیت، پیگیری مداوم و تسلط بر محتوا، کلاسی منضبط و یادگیرنده ایجاد می کنند. همچنین، ابهامات پایداری پیرامون کارآمدی روش های نوین آموزشی در بافت های آسیب دیده، مرز میان انضباط و خشونت نمادین، و میزان مسئولیت معلم در قبال خانواده های بی مشارکت، پدیدار شد.این پژوهش نشان می دهد که خودکاوی روایتی می تواند شکاف میان نظریه و عمل را در تربیت معلم کاهش دهد و بصیرت های بومی شده ای فراروی سیاست گذاران و برنامه ریزان کارورزی قرار دهد.

کلیدواژه ها:

کارنمای معلمی ، خودکاوی روایتی ، تجربه زیسته ، کارورزی ، هویت حرفه ای معلم