راهکارهای افزایش مشارکت دانش آموزان درمدارس از طریق رویکردهای یادگیری فعال

مشارکت فعال دانش آموزان در فرآیند یادگیری، یکی از مهم ترین شاخص های کیفیت آموزش، پیشرفت تحصیلی، و سلامت روانی-اجتماعی دانش آموزان است. با این حال، بسیاری از مدارس در سراسر جهان، به ویژه در نظام های آموزشی سنتی و متمرکز، همچنان بر روش های سخنرانی محور و انتقال محور تکیه دارند که در آن دانش آموزان نقش منفعل شنونده، یادداشت بردار، و دریافت کننده اطلاعات را ایفا می کنند. این رویکرد نه تنها انگیزه و علاقه دانش آموزان را کاهش می دهد و به کسالت، بی تفاوتی و افت تحصیلی می انجامد، بلکه فرصت پرورش مهارت های حیاتی قرن بیست و یکم (تفکر انتقادی، حل مسئله، خلاقیت، همکاری، ارتباط موثر، و خودتنظیمی) را از آنها سلب می کند. یادگیری فعال (Active Learning) به عنوان یک رویکرد آموزشی نوین و مبتنی بر شواهد، دانش آموز را در مرکز فرآیند یادگیری قرار می دهد و او را به کنشگری فعال، کاوشگر، پرسشگر، مشارکت کننده، و مسئول در برابر یادگیری خود تبدیل می کند. این مقاله با هدف ارائه یک چارچوب جامع، عملی و مبتنی بر شواهد برای افزایش مشارکت دانش آموزان از طریق رویکردهای یادگیری فعال تدوین شده است. مقاله با این نتیجه گیری به پایان می رسد که افزایش مشارکت دانش آموزان نیازمند تحول پارادایمی در نقش معلم (از انتقال دهنده به تسهیل گر، طراح تجربه و مربی)، تغییر در طراحی محیط کلاس، بازنگری در نظام ارزشیابی، و مشارکت فعال والدین و جامعه است. یادگیری فعال نه یک روش تدریس، بلکه یک فلسفه آموزشی است که مشارکت، کنجکاوی، خودمختاری، مسئولیت پذیری، و عشق به یادگیری را در دانش آموزان نهادینه می کند و آنها را برای زیستن در جهانی پیچیده، متغیر و آکنده از چالش های جدید آماده می سازد.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، مدارس ، یادگیری فعال