تاثیر آموزش فعال بر درگیری کلاسی، ارتباط معلم و دانش آموز و ماندگاری آموخته ها

روش های تدریس فعال با تغییر نقش دانش آموز از دریافت کننده منفعل اطلاعات به مشارکت کننده فعال در فرایند یادگیری، زمینه ایجاد کلاس های پویا و تعاملی را فراهم می کنند. مشارکت کلاسی، تعامل سازنده میان معلم و دانش آموز و ماندگاری آموخته ها از مهم ترین مولفه های یادگیری اثربخش به شمار می روند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های تدریس فعال بر مشارکت کلاسی، تعامل معلم–دانش آموز و کیفیت یادگیری پایدار انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از روش هایی مانند یادگیری مشارکتی، حل مسئله، بحث و گفت وگو، یادگیری مبتنی بر پروژه، ایفای نقش و فعالیت های گروهی می تواند فرصت بیشتری برای حضور فعال دانش آموزان در فرایند یادگیری ایجاد کند. این روش ها با افزایش تعامل، پرسشگری، تبادل نظر و تجربه عملی، زمینه درک عمیق تر مفاهیم و ارتباط دادن آموخته ها با موقعیت های واقعی را فراهم می سازند. همچنین، نقش معلم از انتقال دهنده صرف محتوا به تسهیلگر و هدایت کننده فرایند یادگیری تغییر می کند و ارتباط میان معلم و دانش آموز شکل مشارکتی تری به خود می گیرد. مشارکت فعال دانش آموزان همچنین می تواند انگیزه، اعتمادبه نفس و احساس مسئولیت آنان را تقویت کند. در مجموع، به کارگیری هدفمند روش های تدریس فعال می تواند با افزایش مشارکت و تعامل آموزشی، زمینه یادگیری عمیق تر و پایدارتر دانش آموزان را فراهم سازد و کیفیت کلی فرایند یاددهی–یادگیری را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

تدریس فعال ، یادگیری فعال ، مشارکت کلاسی ، تعامل معلم و دانش آموز ، یادگیری پایدار ، یادگیری عمیق ، روش های تدریس نوین ، یادگیری مشارکتی ، انگیزش تحصیلی ، کیفیت یادگیری