خودمدیریتی در یادگیری مجازی؛ بررسی راهکارهای افزایش نظم و مشارکت دانش آموزان

گسترش آموزش مجازی، نقش مهارت های خودنظم دهی دانش آموزان را در مدیریت فرایند یادگیری و حفظ نظم آموزشی پررنگ تر کرده است. در محیط های مجازی، دانش آموزان با عواملی مانند حواس پرتی، دسترسی آسان به محتوای غیرآموزشی، کاهش نظارت مستقیم معلم و دشواری برنامه ریزی برای انجام فعالیت های درسی مواجه هستند. در چنین شرایطی، برخورداری از مهارت های خودنظم دهی می تواند به دانش آموزان کمک کند تا رفتار و فعالیت های آموزشی خود را بهتر مدیریت کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مهارت های خودنظم دهی بر مدیریت رفتار و یادگیری دانش آموزان در کلاس های مجازی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که آموزش مهارت هایی مانند هدف گذاری، برنامه ریزی، مدیریت زمان، کنترل توجه، خودارزیابی، پیگیری فعالیت ها و مدیریت هیجانات می تواند میزان استقلال و مسئولیت پذیری دانش آموزان را در محیط مجازی افزایش دهد. همچنین، دانش آموزانی که توانایی بیشتری در تنظیم رفتار و فعالیت های یادگیری خود دارند، مشارکت منظم تری در کلاس داشته و تکالیف و فعالیت های آموزشی را با مسئولیت بیشتری دنبال می کنند. نقش معلم نیز در این فرایند اهمیت زیادی دارد؛ زیرا معلم می تواند با تعیین اهداف روشن، ارائه بازخورد مستمر، آموزش راهبردهای مطالعه و ایجاد فرصت برای خودارزیابی، زمینه رشد خودنظم دهی دانش آموزان را فراهم کند. در مجموع، تقویت مهارت های خودنظم دهی می تواند یکی از راهکارهای موثر برای مدیریت بهتر کلاس های مجازی و افزایش کیفیت یادگیری دانش آموزان باشد.

کلیدواژه ها:

خودنظم دهی ، آموزش مجازی ، کلاس مجازی ، مدیریت کلاس ، مدیریت یادگیری ، دانش آموزان ، مدیریت زمان ، خودارزیابی ، مشارکت آموزشی ، یادگیری خودراهبر