یادگیری ترکیبی و بازتعریف نقش معلم؛ تاثیر آن بر تدریس و روابط آموزشی

گسترش فناوری های آموزشی و تغییر الگوهای یاددهی–یادگیری، زمینه شکل گیری روش های نوینی مانند یادگیری ترکیبی را در نظام آموزشی فراهم کرده است. یادگیری ترکیبی با تلفیق آموزش حضوری و آموزش مجازی، امکان استفاده هم زمان از تعاملات مستقیم کلاس و ظرفیت های فناوری دیجیتال را فراهم می سازد. این تغییر در شیوه آموزش می تواند نه تنها بر فرایند یادگیری دانش آموزان، بلکه بر هویت حرفه ای معلمان، روش های تدریس و کیفیت تعامل آنان با دانش آموزان نیز تاثیرگذار باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری ترکیبی بر هویت حرفه ای، شیوه های تدریس و تعامل معلمان با دانش آموزان دوره متوسطه انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از الگوی یادگیری ترکیبی می تواند معلمان را به سمت نقش های جدیدی همچون تسهیل گر، راهنما، طراح تجربه یادگیری و پشتیبان آموزشی سوق دهد. همچنین، معلمان در این الگو ناگزیر به توسعه مهارت های دیجیتال، بازنگری در شیوه های تدریس و استفاده بیشتر از روش های فعال و دانش آموزمحور هستند. یادگیری ترکیبی همچنین می تواند فرصت های بیشتری برای ارتباط مستمر با دانش آموزان، ارائه بازخورد، پیگیری فعالیت های آموزشی و توجه به تفاوت های فردی ایجاد کند. با وجود این، چالش هایی مانند افزایش نیاز به مهارت های فناوری، دشواری مدیریت هم زمان فعالیت های حضوری و مجازی، افزایش حجم طراحی آموزشی و احتمال کاهش کیفیت ارتباط انسانی در صورت استفاده نامناسب از فناوری نیز وجود دارد. در مجموع، یادگیری ترکیبی می تواند موجب تحول در هویت حرفه ای و عملکرد آموزشی معلمان شود؛ مشروط بر آنکه زیرساخت های مناسب، آموزش حرفه ای مستمر و حمایت سازمانی لازم برای اجرای آن فراهم باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، هویت حرفه ای معلمان ، شیوه های تدریس ، تعامل معلم و دانش آم