نقش فناوری های آموزشی در تدریس ریاضی، فیزیک و شیمی*

گسترش فناوری های آموزشی در سال های اخیر، شیوه طراحی، اجرا و ارزشیابی فرایند یاددهی یادگیری را دگرگون کرده است. دروس ریاضی، فیزیک و شیمی به دلیل ماهیت مفهومی، انتزاعی و تا حدودی دشوار خود، ظرفیت بالایی برای بهره گیری از فناوری های آموزشی دارند. ابزارهایی مانند نرم افزارهای ریاضی پویا، شبیه سازهای آزمایشگاهی، آزمایشگاه های مجازی، سامانه های مدیریت یادگیری، ویدئوهای آموزشی، تخته های هوشمند، واقعیت مجازی، واقعیت افزوده و سامانه های هوشمند می توانند امکان مشاهده، تجربه، تمرین و بازخورد سریع را برای دانش آموزان فراهم کنند. هدف مقاله حاضر بررسی نقش فناوری های آموزشی در تدریس ریاضی، فیزیک و شیمی و تحلیل فرصت ها و محدودیت های استفاده از این فناوری ها است. روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مطالعه و بررسی منابع علمی و پژوهش های معتبر داخلی و خارجی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که فناوری آموزشی در صورت استفاده هدفمند می تواند به افزایش مشارکت، انگیزه، درک مفهومی، حل مسئله، یادگیری اکتشافی و دسترسی به منابع آموزشی کمک کند. در ریاضی، ابزارهای تعاملی و نرم افزارهای هندسه و جبر پویا، در فیزیک شبیه سازی ها و آزمایشگاه های مجازی و در شیمی مدل سازی سه بعدی، آزمایشگاه های مجازی و فناوری های واقعیت مجازی اهمیت بیشتری دارند. با این حال، عواملی مانند کمبود زیرساخت، نابرابری دسترسی، ضعف مهارت دیجیتال معلمان، استفاده افراطی از فناوری و جایگزین شدن فناوری به جای تعامل آموزشی می توانند اثربخشی آن را کاهش دهند. بنابراین، فناوری باید به عنوان ابزار پشتیبان تدریس و در چارچوب اهداف برنامه درسی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: فناوری آموزشی ، یادگیری دیجیتال ، شبیه سازی ، آزمایشگاه مجازی ، یادگیری تعاملی.________________________________________