نقش مدیریت مشارکتی در ارتقای تعامل مدرسه ،معلمان و خانواده و بهبود کیفیت تربیتی دانش آموزان کلیه مقاطع تحصیلی

مدیریت مدرسه در دهه های اخیر از الگوی سنتی و متمرکز فاصله گرفته و به سوی الگوهای مشارکتی، تعاملی و مبتنی بر همکاری ذی نفعان حرکت کرده است. در این میان، تعامل موثر میان مدیریت مدرسه، معلمان و خانواده از مهم ترین عوامل موثر بر کیفیت فرایند تربیتی دانش آموزان در تمامی مقاطع تحصیلی محسوب می شود. هدف پژوهش حاضر بررسی نقش مدیریت مشارکتی در ارتقای تعامل مدرسه، معلمان و خانواده و تبیین تاثیر آن بر بهبود کیفیت تربیتی دانش آموزان است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و با تاکید بر مولفه های پژوهش میدانی تدوین شده است. جامعه مورد مطالعه شامل مدیران، معلمان و والدین دانش آموزان در مقاطع مختلف تحصیلی بوده و برای گردآوری اطلاعات از پرسشنامه و بررسی دیدگاه های ذی نفعان آموزشی استفاده شده است. یافته های تحلیلی نشان می دهد که هرچه میزان مشارکت واقعی مدیران، معلمان و خانواده ها در تصمیم گیری های آموزشی و تربیتی افزایش یابد، زمینه برای شکل گیری ارتباط موثر، اعتماد متقابل، احساس مسئولیت مشترک و حمایت بیشتر از دانش آموزان فراهم می شود. مدیریت مشارکتی با ایجاد فرصت برای بیان دیدگاه های معلمان و والدین، استفاده از ظرفیت های تخصصی آنان، تقویت ارتباط دوسویه و ایجاد سازوکارهای تصمیم گیری مشترک می تواند بسیاری از مشکلات تربیتی و آموزشی را کاهش دهد. چارچوب مشارکت مدرسه، خانواده و جامعه اپستین نیز بر شش حوزه فرزندپروری، ارتباط، مشارکت داوطلبانه، یادگیری در خانه، تصمیم گیری و همکاری با جامعه تاکید دارد. بر اساس نتایج پژوهش، مدیریت مشارکتی زمانی بیشترین اثربخشی را دارد که مشارکت خانواده ها از حضور تشریفاتی در جلسات مدرسه فراتر رفته و به مشارکت واقعی در فرایند حل مسئله، برنامه ریزی تربیتی و تصمیم گیری تبدیل شود. همچنین نقش معلم به عنوان حلقه ارتباطی میان مدرسه، دانش آموز و خانواده بسیار تعیین کننده است. در نهایت، توسعه فرهنگ مشارکت، توانمندسازی مدیران، آموزش مهارت های ارتباطی، استفاده هدفمند از فناوری و ایجاد نظام بازخورد مستمر از مهم ترین راهکارهای ارتقای مدیریت مشارکتی در مدارس به شمار می رود.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: مدیریت مشارکتی ، مدرسه ، معلمان ، خانواده ، تعامل ، کیفیت تربیتی ، دانش آموزان ، مشارکت والدین.