تاثیر یادگیری مشارکتی بر کیفیت آموزش مفاهیم دینی و اخلاقی

یادگیری مشارکتی یکی از روش های فعال تدریس است که در آن دانش آموزان به صورت گروهی و هدفمند در فرآیند یادگیری شرکت می کنند و هر یک علاوه بر مسئولیت فردی، در برابر موفقیت گروه نیز احساس مسئولیت دارند. آموزش مفاهیم دینی و اخلاقی به دلیل ماهیت تربیتی و ارزشی خود، تنها با انتقال اطلاعات و حفظ مطالب به نتیجه مطلوب نمی رسد، بلکه نیازمند ایجاد فرصت برای گفت وگو، تفکر، تجربه، تصمیم گیری و ارتباط میان آموخته های دینی و زندگی واقعی است. مقاله حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری مشارکتی بر کیفیت آموزش مفاهیم دینی و اخلاقی و با رویکرد توصیفی و تحلیلی تدوین شده است. بررسی منابع و مطالعات انجام شده نشان می دهد که یادگیری مشارکتی می تواند با افزایش مشارکت دانش آموزان، تقویت مهارت گفت وگو، افزایش انگیزه، بهبود ارتباط میان دانش آموزان و ایجاد فرصت برای تبادل دیدگاه ها، کیفیت آموزش مفاهیم دینی و اخلاقی را افزایش دهد. در این روش، دانش آموز از حالت دریافت کننده منفعل خارج شده و به یکی از عناصر فعال کلاس تبدیل می شود. همچنین، مفاهیمی مانند احترام، مسئولیت پذیری، همکاری، گذشت، همدلی و رعایت حقوق دیگران می توانند در جریان فعالیت گروهی به صورت عملی تجربه شوند. پژوهش های داخلی نیز ظرفیت یادگیری مشارکتی را در آموزش موضوعات مختلف درسی تایید کرده اند و منابع آموزشی رسمی کشور نیز استفاده از این روش را برای درس هایی مانند دینی و قرآن قابل استفاده دانسته اند. (رشد) بر این اساس، استفاده هدفمند از یادگیری مشارکتی می تواند آموزش معارف دینی را از یک فرآیند صرفا انتقالی به تجربه ای فعال، اجتماعی و تربیتی تبدیل کند. البته موفقیت این روش به برنامه ریزی معلم، انتخاب فعالیت مناسب، تشکیل گروه های متعادل، مدیریت کلاس و ارزشیابی صحیح وابسته است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یادگیری مشارکتی ، آموزش دینی ، تربیت اخلاقی ، مفاهیم دینی ، روش تدریس ، دانش آموز ، معلم.