اثربخشی آموزش هوش هیجانی بر همدلی، خودکنترلی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان

هوش هیجانی یکی از مهم ترین توانمندی های فردی و اجتماعی است که نقش قابل توجهی در نحوه شناخت، مدیریت و ابراز هیجان ها و همچنین برقراری روابط سالم با دیگران دارد. مدرسه به عنوان یکی از مهم ترین محیط های رشد اجتماعی و عاطفی دانش آموزان، فرصت مناسبی برای آموزش و تقویت مهارت های هیجانی فراهم می کند. هدف مقاله حاضر بررسی اثربخشی آموزش هوش هیجانی بر همدلی، خودکنترلی و مهارت های ارتباطی دانش آموزان است. آموزش هوش هیجانی می تواند دانش آموزان را در شناخت احساسات خود و دیگران، کنترل واکنش های هیجانی، مدیریت خشم و اضطراب، درک دیدگاه دیگران و برقراری ارتباط موثر یاری کند. در این مقاله با استفاده از روش مروری و تحلیل منابع علمی، ابعاد مختلف رابطه میان آموزش هوش هیجانی و مهارت های اجتماعی دانش آموزان بررسی شده است. یافته های پژوهش های پیشین نشان می دهد برنامه های آموزش اجتماعی و هیجانی می توانند به بهبود مهارت های هیجانی و اجتماعی، نگرش های مثبت، رفتار مطلوب و عملکرد تحصیلی دانش آموزان کمک کنند. همچنین شواهد پژوهشی نشان می دهد هوش هیجانی با ایجاد روابط اجتماعی مناسب در مدرسه و مدیریت هیجان های مرتبط با یادگیری ارتباط دارد. آموزش منظم مهارت هایی مانند خودآگاهی، خودتنظیمی، همدلی، حل تعارض و ارتباط موثر می تواند زمینه شکل گیری رفتارهای سازنده و کاهش واکنش های تکانشی را فراهم کند. بنابراین، توجه به آموزش هوش هیجانی در برنامه های تربیتی مدارس می تواند علاوه بر تقویت سلامت اجتماعی و عاطفی دانش آموزان، محیط مدرسه را به محیطی امن تر، مشارکت محورتر و یادگیری پذیرتر تبدیل کند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: هوش هیجانی ، همدلی ، خودکنترلی ، مهارت های ارتباطی ، دانش آموزان ، مدرسه ، یادگیری اجتماعی و هیجانی