تحلیل تطبیقی الگوهای بومی مهندسی عمران در مدیریت زیرساخت های شهری ساوه (رویکردی مبتنی بر شرایط اقلیمی، زمین شناختی و صنعتی منطقه)

این پژوهش با محوریت شهرستان ساوه، چگونگی تطبیق الگوهای منطقه ای مهندسی عمران با ویژگی های اقلیمی، زمین شناختی و صنعتی این منطقه را در فرایند مدیریت پروژه های زیرساخت شهری بررسی می کند. برخلاف رویکردهای عمومی که استانداردهای یکسان طراحی و اجرا را بدون توجه به بستر محلی به کار می گیرند، این نوشتار بر پایه داده های واقعی اقلیمی، زمین شناختی و زیرساختی ساوه از جمله نرخ فرونشست دشت، وضعیت منابع آب زیرزمینی و ظرفیت های شهرک صنعتی کاوه چارچوبی چهاروجهی برای تصمیم گیری فنی و مدیریتی پیشنهاد می دهد. این چارچوب چهار محور اقلیم و منابع آب، زمین شناسی و فرونشست، مصالح و فناوری بومی، و حکمرانی شهری را در قالب یک الگوی یکپارچه به هم پیوند می زند. یافته های این بررسی نشان می دهد که افت مستمر سفره آب زیرزمینی و فرونشست تخمینی نزدیک به پانزده سانتی متر در سال در دشت ساوه، مهم ترین محدودیت فنی پیش روی توسعه زیرساخت های شهری این منطقه است و مدیریت آن باید در کانون هر برنامه توسعه ای قرار گیرد. در مقابل، وجود شهرک صنعتی کاوه به عنوان بزرگ ترین شهرک صنعتی کشور، ظرفیت های زیرساختی و مدیریتی قابل توجهی برای الگوبرداری در حوزه مدیریت هوشمند آب و انرژی فراهم آورده است. این پژوهش با تحلیل نقاط قوت، ضعف، فرصت و تهدید، راهبردهایی عملیاتی برای شورای شهر و شهرداری ساوه ارائه می کند تا توسعه زیرساختی این شهر با تاب آوری بیشتری در برابر مخاطرات محیطی و زمین شناختی همراه شود.

کلیدواژه ها:

شهر ساوه ، فرونشست زمین ، منابع آب زیرزمینی ، شهرک صنعتی کاوه ، زیرساخت شهری ، تاب آوری منطقه ای ، مصالح بومی.