ضرورت مدیریت یکپارچه شهری در ارتقاء تاب آوری و سیستم شهری در مقابله با بحران و سوانح

با توجه به روند رو به رشد شهرنشینی و تغییرات اقلیمی شهرها با خطرات بیشتری مواجه هستند کهنیازمند برنامه ریزی دقیق و استراتژی های موثر برای مدیریت بحران و افزایش تاب آوری می باشند. لزوم مقابله با بحران در شهر نیازمند مدیریت راهبردی است زیرا این نوع مدیریت در شهرها انعطاف پذیری بیشتری دارد، تاب آوری عبارت است از درجه ای که سیستم قادر است خطرات را جذب کرده و خودش را دوباره سازماندهی کند، درجدید ترین تعریفی که تاب آوری شهری آمده است به توانایی یک سیستم شهری و کلیه شبکه های اکولوژیکی، اجتماعی و تکنیکی، اجتماعی سازنده اش در مقیاس های زمانی و مکانی اطلاق می شود که در مواجهه با اختلال، اقدام به نگهداری عملکرد های مطلوب یا بازگشت سریع به آنها می کند، سیستمی که سازگاری با تغییر دارد و چنانچه سیستم ظرفیت انطباق با تغییرات کنونی یا آتی را محدود می کند. در همین راستا افزایش تاب آوری شهری شامل ارتقاء زیر ساخت های مقاوم بهبود سیستم های هشداردهی و ارتباطات اضطراری آموزش و آمادگی جامعه و استفاده از فناوری های نوین برای مانیتورینگ و مدیریت بحران از الزامات است همچنین اهمیت همکاری بین المللی و تبادل دانش و تجربیات بینشهرها برای بهبود استراتژی های مدیریت بحران تاکید می شود. و چگونگی طراحی شهرها و طبیعت اطراف می تواند در تعیین میزان آسیب پذیری آن ها نقش مهمی ایفا کند و این بزرگ ترین چالشی است که بشر امروزی با آن دست و پنجه نرم می کند. مخاطرات طبیعی، شرایط زندگی سکنه شهرهای جهان را بشدت تحت تاثیر قرار داده است. فزونی بلاها و خسارات مالی و جانی آن ها، پژوهش هایی با موضوع تاب آوری را در مطالعات شهری الزام آور ساخته و در پی آن، مفهوم تاب آوری به سرعت در ادبیات پایداری شهری جای گشوده است.