برنامه ریزی مدیریتی در رسیدن به حکمروایی خوب شهری و خدمات رسانی به شهروندان

روند شتابان شهرنشینی در کشورهای در حال توسعه و تبدیل شهر به کانون اصلی زندگی، تشدید روند جهانی شدن و کم رنگ شدن نقش دولت ها، بروز ضعف و نابسامانی در سیستم های مدیریتی سنتی، متمرکز و غیر رقابتی کشورهای جهان سوم، ضرروت تحول در سیستم مدیریت شهری و حرکت به سمت الگویی نوین در مدیریت و برنامه ریزی شهری در این کشورها را بیش از پیش آشکار ساخته است. این تحول در متون مرتبط با تجدید سازمان سیاسی شهرها، به عنوان حرکت از حکومت شهری به حکمروایی خوب شهری تعبیر می شود. یکی از پدیده های نوین قرن بیستم و دهه های اخیر روند گسترش شهرنشینی و افزایش بی رویه جمعیت و توسعه فیزیکی مناطق شهری است. این روند در کشورهای در حال توسعه از جمله ایران همواره با مشکلات فراوانی روبه رو بوده و پیامدهای منفی بسیاری نیز به همراه داشته است؛ مدیریت شهری سازماندهی عوامل و منابع برای پاسخگویی به نیازهای ساکنان شهر که شامل کارکردهای برنامه ریزی، اجرا، نظارت، کنترل و هدایت است و برای اعمال قدرت برآمده از اراده شهروندان و قراردادهای اجتماعی باشد را انجام می دهد. در حال حاضر بهترین راهکار برای ایجاد مدیریتی واحد در محله ها، حکمروایی خوب شهری است و تحقق آن بستگی به مشارکت شهروندان دارد؛ در واقع حکمرانی خوب شهری به عنوان یک واسطه و عامل سازمان دهنده می تواند منجر به بهبود عملکرد مدیریتی در سطح محله ها شود. در واقع بهترین راهکار برای ایجاد مدیریت واحد در محله ها، حکمروایی خوب شهری است و تحقق آن بستگی به مشارکت شهروندان دارد؛ در واقع حکمرانی خوب شهری به عنوان یک واسطه و عامل سازمان دهنده می تواند منجر به بهبود عملکرد مدیریتی در سطح محله ها شود.