ضرورت شهرداری ها در توسعه عملیات ساماندهی و بهینه سازی آرامستان ها در شهرها

با افزایش جمعیت و گسترش شهرنشینی، مدیریت آرامستان ها به عنوان یکی از چالش های مهم شهری و زیست محیطی مطرح شده است. آرامستان ها نه تنها به عنوان فضایی برای تدفین متوفیان، بلکه به عنوان بخشی از اکوسیستم شهری، نیازمند مدیریت پایدار هستند. در واقع با گسترش شهر ها و تبدل آنها به کلان‎شهر باید دسترسی آسان به آرامستان برای تمام مردم وجود داشته باشد؛ ضمن اینکه در ایجاد این آرامستانها باید قواعد شهرسازی از قبیل شیب توپوگرافی، جهت باد، نوع مالکیت، ویژگیهای اکولوژیک و بافت خاک رعایت شود. آرامستان در اکثر شهرهای امروز ایران، به فضاهایی باز در مقیاس های کلان و خارج از شهرها تبدیل شده است و اثری از پویایی فضای شهری در آن ها دیده نمی شود. آرامستان را می توان تجلی معمارانه نگرش مردم به پدیده مرگ دانست. دیده می شود که در فرهنگ های گوناگون برخوردهای متفاوتی با مردگان صورت می گیرد و در ایران پس از اسلام نیز مکانی است که در آن به دفن مردگان پرداخته و مرگ، گور و در ادامه آرامستان برای افراد اهمیت خاصی دارد. به علاوه، انجام عمل تدفین اموات در آن، فضای آرامستان را تبدیل به فضایی دیرپا و ماندگار می کند؛ ازاین رو این فضا، ویژگی های نسل معاصر خود را برای آیندگان به نمایش خواهد گذاشت. در این میان وجود برخی آداب ورسوم رایج در بین مردم و شهروندان ازجمله پذیرایی از افراد شرکت کننده در مراسماتی از جمله تشییع و تدفین و ..، ضرورت ارائه خدمات رفاهی برای خانواده های داغ دار و مصیبت دیده را افزایش می دهد.