توجه برنامه ریزی شهری به تاب آوری و کاهش آسیب پذیری شهرها

امروزه عمدتا شهرها و جوامع سکونتگاهی در مکان هایی ایجاد یا بنا شده اند که به لحاظ مخاطرات طبیعی درمعرض وقوع انواع سوانح طبیعی و یا به دلیل پیشرفت های تکنولوژی در معرض انواع سوانح انسان ساخت هستند. تاب آوری یکی از مباحث مهم در زمینه پایداری و توسعه شهری است که براساس تعریف دفتر کاهش خطر بلایای سازمان ملل متحد عبارت است از توانایی سیستم ها، جامعه یا اجتماعات انسانی در معرض مخاطرات برای مقابله، کاهش، سازگاری و ترمیم اثرات ناشی از مخاطرات در زمان مقرر و به روشی کارآمد که از طریق حفظ و احیای کارکردها و ساختارهای بنیادی سیستم ها و جوامع انجام می شود. نگاهی که تاکنون در مدیریت سوانح و مدیریت شهری وجود داشته، بیشتر نگاه مقابله ای و کاهش مخاطرات بوده است. دراین میان، مفهوم تاب آوری، مفهوم جدیدی است که بیشتر در مواجهه با ناشناخته ها و عدم قطعیت ها به کار برده می شود. فجایع شهری، از زلزله و سیل تا بحران های اجتماعی و اقتصادی، چهره شهر را به طور ناگهانی دگرگون می کنند و نقاط ضعف پنهان آن را آشکار می سازند. شهر تنها مجموعه ای از ساختمان ها و زیرساخت ها نیست، بلکه شبکه ای زنده از روابط انسانی، نهادها و معانی اجتماعی است. در نتیجه مواجهه با فاجعه صرفا یک مسئله فنی یا مدیریتی نیست، بلکه نیازمند بازاندیشی عمیق در شیوه اداره و زیست شهری است.