پهنه بندی محدودیت های زمین شناسی توسعه شهری در مناطق دارای ساختارهای تکتونیکی فعال

توسعه شهری در مناطق دارای ساختارهای تکتونیکی فعال، بدون شناخت دقیق از محدودیت های زمین شناسی، می تواند خسارات گسترده ای در قالب فرونشست، شکست سطحی، ناپایداری دامنه ها، تشدید اثرات زلزله و آسیب پذیری زیرساخت ها به همراه داشته باشد. ازاین رو، پهنه بندی محدودیت های زمین شناسی، به عنوان یکی از ابزارهای مهم در برنامه ریزی کاربری زمین، امکان شناسایی نواحی مناسب، مشروط و نامناسب برای توسعه شهری را فراهم می کند. هدف این مقاله، تبیین مبانی نظری و کاربردی پهنه بندی محدودیت های زمین شناسی در مناطق دارای گسل ها و ساختارهای فعال تکتونیکی و ارائه چارچوبی برای استفاده در برنامه ریزی شهری است. در این پژوهش، مولفه هایی مانند فاصله از گسل فعال، نوع و سن واحدهای سنگی، شیب و پستی وبلندی، وضعیت لرزه خیزی، شرایط ژئومورفولوژیک، ویژگی های ژئوتکنیکی و خطرات ثانویه زمین لرزه بررسی می شوند. نتایج نشان می دهد که توسعه شهری در این مناطق تنها زمانی پایدار و ایمن خواهد بود که بر اساس ارزیابی چندمعیاره و رعایت حریم ساختارهای فعال، ضوابط سخت گیرانه ساختمانی و مدیریت ریسک صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

پهنه بندی ، محدودیت های زمین شناسی ، توسعه شهری ، گسل فعال