تحلیل آسیب پذیری زیرساخت های شهری در برابر زلزله و ارائه راهکارهای مدیریت بحران در شهرداری ها

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 44

فایل این مقاله در 23 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

MEMARCONF06_426

تاریخ نمایه سازی: 8 شهریور 1405

چکیده مقاله:

زلزله یکی از مهم ترین مخاطرات طبیعی تهدیدکننده شهرهاست که به دلیل تمرکز جمعیت، گسترش کالبدی، تراکم ساختمانی و وابستگی متقابل زیرساخت ها می تواند پیامدهای گسترده انسانی، اقتصادی، اجتماعی و کالبدی ایجاد کند. از این رو، شناسایی و تحلیل آسیب پذیری شهری و تقویت ظرفیت های مدیریت بحران، نقش اساسی در کاهش خسارات و افزایش تاب آوری شهرها در برابر این مخاطره دارد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل آسیب پذیری زیرساخت ها و مولفه های شهری در برابر زلزله و بررسی نقش مدیریت بحران در کاهش پیامدهای ناشی از آن انجام شده است. روش پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری اطلاعات، مروری و کتابخانه ای است و داده ها با مطالعه منابع علمی، پژوهش های داخلی و خارجی و بررسی مطالعات انجام شده در زمینه آسیب پذیری لرزه ای، تاب آوری شهری، زیرساخت های حیاتی و مدیریت بحران گردآوری و تحلیل شده اند. نتایج بررسی ها نشان می دهد که آسیب پذیری شهری حاصل تعامل مجموعه ای از عوامل کالبدی، زیرساختی، فضایی، اجتماعی و مدیریتی است و نمی توان آن را صرفا به کیفیت ساختمان ها محدود کرد. فرسودگی و ضعف سازه ها، تراکم ساختمانی و جمعیتی، محدودیت عرض معابر، محصوریت فضایی، ضعف دسترسی به مراکز امدادی، آسیب پذیری شبکه های حمل ونقل و وابستگی متقابل زیرساخت های حیاتی از مهم ترین عوامل افزایش آسیب پذیری محسوب می شوند. همچنین یافته ها بیانگر آن است که مدیریت بحران موثر باید از رویکرد واکنشی و تمرکز بر اقدامات پس از حادثه فراتر رفته و چرخه ای یکپارچه شامل پیشگیری، کاهش خطر، آمادگی، پاسخ، بازسازی و یادگیری را دربرگیرد. در این میان، شهرداری ها به دلیل نقش مستقیم در برنامه ریزی فضایی، مدیریت زیرساخت های شهری، کنترل ساخت وساز، ساماندهی شبکه معابر و هماهنگی خدمات اضطراری، جایگاه مهمی در کاهش آسیب پذیری لرزه ای دارند. بر اساس نتایج، تقویت پایش و ارزیابی آسیب پذیری، مقاوم سازی زیرساخت ها و ساختمان های آسیب پذیر، بهبود دسترسی شبکه معابر، ارتقای مراکز امدادی، توسعه فضاهای امن و باز، افزایش هماهنگی نهادی و استفاده از سامانه های اطلاعات مکانی می تواند ظرفیت شهرها را برای مقابله با زلزله افزایش دهد. در مجموع، کاهش آسیب پذیری لرزه ای نیازمند پیوند میان برنامه ریزی شهری، مدیریت بحران و سیاست های افزایش تاب آوری است.

نویسندگان

یلدا ایمانی

دانش آموخته کارشناسی ارشد عمران- زلزله