رابطه بین استفاده از روش های تدریس فعال با انگیزه و مشارکت تحصیلی دانش آموزان

روش های تدریس فعال به عنوان یکی از رویکردهای نوین آموزشی، در سال های اخیر توجه بسیاری از پژوهشگران حوزه روان شناسی تربیتی و آموزش را به خود جلب کرده است. این روش ها که بر مشارکت فعال دانش آموزان در فرایند یادگیری تاکید دارند، در مقابل روش های سنتی و معلم محور قرار می گیرند و هدف آن ها تبدیل دانش آموزان از گیرندگان منفعل اطلاعات به سازندگان فعال دانش است. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین استفاده از روش های تدریس فعال با انگیزه و مشارکت تحصیلی دانش آموزان به روش مروری انجام شد. یافته های پژوهش نشان می دهد که روش های تدریس فعال شامل یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مشارکتی، بحث و گفتگو، حل مسئله، ایفای نقش، و کلاس معکوس، با انگیزه تحصیلی و مشارکت دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری دارند. این روش ها از طریق افزایش خودمختاری، ایجاد احساس شایستگی، تقویت تعاملات اجتماعی، و ارتباط یادگیری با زندگی واقعی، به افزایش انگیزه درونی و بیرونی دانش آموزان کمک می کنند. همچنین، مشارکت تحصیلی دانش آموزان در ابعاد رفتاری، عاطفی و شناختی با استفاده از روش های تدریس فعال به طور قابل توجهی افزایش می یابد. بر اساس یافته ها، اجرای موثر روش های تدریس فعال نیازمند توجه به عواملی مانند اندازه کلاس، زمان کافی، توانمندسازی معلمان و ایجاد محیط امن و حمایت گرانه است. طراحی و اجرای برنامه های تدریس فعال در مدارس می تواند به بهبود انگیزه، مشارکت و در نهایت پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کمک کند.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال ، انگیزه تحصیلی ، مشارکت تحصیلی ، دانش آموزان ، یادگیری مشارکتی