بررسی ناامنی غذایی در سلامت روان زنان بی سرپرست شهر زاهدان:مقایسه کیفیت زندگی،امید به زندگی و تاب آوری در زنان دارای امنیت غذایی و ناامنی غذایی

ناامنی غذایی به عنوان یکی از معضلات جدی بهداشت عمومی، به ویژه در مناطق محروم ایران مانند استان سیستان و بلوچستان، شناخته می شود. زنان سرپرست خانوار به دلیل مسئولیت های چندگانه اقتصادی و اجتماعی، از آسیب پذیرترین اقشار در برابر این پدیده محسوب می شوند. پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین ناامنی غذایی و سلامت روان زنان سرپرست خانوار شهر زاهدان از طریق مقایسه کیفیت زندگی، امید به زندگی و تاب آوری در دو گروه دارای امنیت غذایی و ناامنی غذایی انجام شده است.روش شناسی: این مطالعه از نوع توصیفی-مقایسه ای است که بر روی زنان سرپرست خانوار تحت پوشش نهادهای حمایتی در شهر زاهدان انجام خواهد شد. نمونه گیری به روش خوشه ای چندمرحله ای انجام می شود. ابزارهای اندازه گیری شامل پرسشنامه استاندارد امنیت غذایی USDA، پرسشنامه کیفیت زندگی SF-۳۶، پرسشنامه امیدواری اشنایدر، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (CD-RISC) و ابزار سنجش توانمندی زنان می باشد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های t مستقل، تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) و رگرسیون لجستیک انجام خواهد شد.یافته های مورد انتظار: انتظار می رود که میانگین نمرات کیفیت زندگی، امید به زندگی و تاب آوری در گروه زنان دارای ناامنی غذایی به طور معناداری کمتر از گروه دارای امنیت غذایی باشد. همچنین، پیش بینی می شود که ناامنی غذایی با افزایش سطح افسردگی، اضطراب و استرس در این زنان همراه باشد. احتمالا رابطه بین ناامنی غذایی و سلامت روان توسط سرمایه اجتماعی تعدیل شده و توانمندسازی شغلی نقش میانجی در این رابطه ایفا می کند.نتیجه گیری: نتایج این پژوهش می تواند بینش ارزشمندی برای طراحی مداخلات چندبعدی شامل توانمندسازی اقتصادی، حمایت های روانشناختی و تقویت شبکه های حمایت اجتماعی در جهت بهبود سلامت روان زنان سرپرست خانوار شهر زاهدان فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

: ناامنی غذایی ، زنان سرپرست خانوار ، کیفیت زندگی ، امید به زندگی ، تاب آوری ، سلامت روان ، شهر زاهدان مقدمه