ارزیابی اثر باکتری های محرک رشد گیاه (PGPR) در کنترل بیماری پژمردگی فوزاریومی گوجه فرنگی ناشی از Fusarium oxysporum

پژمردگی فوزاریومی یکی از بیماری های مهم و خسارت زای گوجه فرنگی است که توسط قارچ بیماری زای Fusarium oxysporum f. sp. lycopersici ایجاد می شود و می تواند با ایجاد اختلال در سیستم آوندی گیاه، موجب زردی برگ ها، پژمردگی، کاهش رشد و در موارد شدید مرگ گیاه شود. کنترل این بیماری به دلیل خاکزاد بودن عامل بیماری زا و توانایی آن در بقا در خاک، یکی از چالش های مهم تولید گوجه فرنگی محسوب می شود. استفاده مداوم از ترکیبات شیمیایی نیز علاوه بر افزایش هزینه های تولید، می تواند پیامدهای نامطلوب زیست محیطی و ایجاد مقاومت در عوامل بیماری زا را به دنبال داشته باشد. در سال های اخیر، استفاده از باکتری های محرک رشد گیاه یا PGPR به عنوان یکی از روش های نوین کنترل زیستی مورد توجه قرار گرفته است. این باکتری ها با استقرار در ریزوسفر می توانند از طریق تولید ترکیبات ضدقارچی، سیدروفورها و آنزیم های مختلف، رقابت با عوامل بیماری زا برای فضا و مواد غذایی و همچنین تحریک سازوکارهای دفاعی گیاه، رشد و فعالیت F. oxysporum را محدود کنند. علاوه بر کنترل بیماری، PGPR می تواند با افزایش جذب عناصر غذایی، تحریک رشد ریشه و تولید ترکیبات محرک رشد، موجب بهبود رشد و عملکرد گوجه فرنگی شود. بنابراین، استفاده از این باکتری ها می تواند بخشی از یک برنامه مدیریت تلفیقی و پایدار بیماری محسوب شود. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثر باکتری های محرک رشد گیاه در کنترل پژمردگی فوزاریومی گوجه فرنگی و بررسی نقش آنها در افزایش رشد و مقاومت گیاه انجام شده است. بررسی این رویکرد می تواند زمینه کاهش وابستگی به سموم شیمیایی و توسعه روش های زیستی و سازگار با محیط زیست را فراهم کند.