بررسی نقش روش های تدریس فعال در یادگیری درس آموزش قرآن دانش آموزان دوره متوسطه اول: یک مطالعه مروری

هدف پژوهش بررسی نقش روش های تدریس فعال در یادگیری درس آموزش قرآن دانش آموزان دوره متوسطه اول است. با توجه به اهمیت این دوره در شکل گیری نگرش، انگیزه و مهارت های یادگیری دانش آموزان، استفاده از شیوه های تدریس تعاملی و مشارکت محور می تواند زمینه فهم مفاهیم قرآنی و افزایش علاقه به فرایند یادگیری را فراهم سازد. فرض اصلی پژوهش آن است که به کارگیری روش های تدریس فعال، از جمله یادگیری مشارکتی، بحث گروهی، حل مسئله، پرسش و پاسخ هدایت شده، ایفای نقش و فعالیت های گروهی، در مقایسه با روش های سنتی و معلم محور، موجب افزایش مشارکت، انگیزش، درک مفاهیم، یادسپاری و کیفیت یادگیری درس آموزش قرآن می شود. همچنین فرض می شود اثربخشی این روش ها تحت تاثیر عواملی مانند مهارت معلم، تناسب فعالیت ها با محتوای درسی، ویژگی های رشدی دانش آموزان و شرایط محیط آموزشی قرار دارد. روش پژوهش به صورت مروری و با استفاده از منابع کتابخانه ای و اسنادی انجام شده است. نتایج مرور مطالعات نشان می دهد روش های تدریس فعال با افزایش تعامل دانش آموز با معلم، همکلاسی ها و محتوای آموزشی، نقش موثری در تقویت یادگیری معنادار، انگیزش تحصیلی، مشارکت کلاسی و ماندگاری آموخته ها دارند. همچنین استفاده از این روش ها می تواند به بهبود درک مفاهیم قرآنی و ایجاد نگرش مثبت تر نسبت به درس آموزش قرآن منجر شود. در مجموع، بهره گیری متناسب از روش های تدریس فعال نیز به عنوان رویکردی موثر برای ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری درس آموزش قرآن در دوره متوسطه اول پیشنهاد می شود.

کلیدواژه ها:

روش های تدریس فعال ، آموزش قرآن ، یادگیری ، دانش آموزان ، دوره متوسطه اول