نقش تجارب آسیب زای بالینی و سرمایه روانشناختی در پیش بینی علائم اختلال اضطراب فراگیر دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش تجارب آسیب زای بالینی و سرمایه روان شناختی در پیش بینی علائم اختلال اضطراب فراگیر دانشجویان انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را ۱۰۰ نفر از دانشجویان مشغول به تحصیل در دانشگاه پیام نور شادگان تشکیل دادند که به شیوه نمونه گیری در دسترس و از طریق فراخوان در فضای مجازی (شبکه های اجتماعی و گروه های آموزشی دانشگاهی) انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه تجارب آسیب زای بالینی، پرسشنامه سرمایه روان شناختی (PCQ) و پرسشنامه اضطراب فراگیر (GAD-۷) استفاده گردید و داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین تجارب آسیب زای بالینی با علائم اضطراب فراگیر رابطه مثبت و معنادار و بین سرمایه روان شناختی با این علائم رابطه منفی و معنادار وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که دو متغیر پیش بینی کننده در مجموع ۴۱ درصد از واریانس علائم اختلال اضطراب فراگیر را تبیین می کنند که در این میان تجارب آسیب زای بالینی به عنوان قوی ترین پیش بین کننده شناخته شد و پس از آن سرمایه روان شناختی قرار داشت. به عبارت دیگر، دانشجویانی که تجارب آسیب زای بالینی بیشتری را تجربه کرده اند، علائم اضطراب فراگیر بیشتری نشان می دهند و در مقابل، افرادی که از سرمایه روان شناختی بالاتری (شامل خودکارآمدی، امیدواری، خوش بینی و تاب آوری) برخوردارند، علائم کمتری از این اختلال را تجربه می کنند. بر اساس نتایج، می توان گفت تجارب آسیب زای بالینی به عنوان یک عامل خطر و سرمایه روان شناختی به عنوان یک عامل محافظتی در برابر اضطراب فراگیر عمل می کنند و تقویت سرمایه روان شناختی از طریق مداخلات توانمندسازی و کاهش اثرات تجارب آسیب زا با رویکردهای درمانی می تواند نقش موثری در پیشگیری و کاهش علائم این اختلال در دانشجویان داشته باشد.