نقش رابطه ی والد فرزند و عدم تحمل ابهام در پیش بینی اختلال تریکوتیلومانیا (کندن موی سر) نوجوانان

پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش رابطه والد-فرزند و عدم تحمل ابهام در پیش بینی اختلال تریکوتیلومانیا (کندن موی سر) در نوجوانان انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را ۱۰۰ نفر از نوجوانان ۱۲ تا ۱۸ سال ساکن شهر قاین تشکیل دادند که به شیوه نمونه گیری در دسترس و از طریق فراخوان در فضای مجازی (شبکه های اجتماعی و گروه های آموزشی و حمایتی) انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از مقیاس رابطه والد-فرزند، پرسشنامه عدم تحمل ابهام و مقیاس سنجش علائم تریکوتیلومانیا استفاده گردید و داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گام به گام تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین رابطه مثبت والد-فرزند با علائم تریکوتیلومانیا رابطه منفی و معنادار و بین عدم تحمل ابهام با این علائم رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون حاکی از آن بود که دو متغیر پیش بینی کننده در مجموع ۳۸ درصد از واریانس علائم اختلال تریکوتیلومانیا را تبیین می کنند که در این میان عدم تحمل ابهام به عنوان قوی ترین پیش بین کننده شناخته شد و پس از آن رابطه والد-فرزند قرار داشت. به عبارت دیگر، نوجوانانی که از رابطه عاطفی گرم و حمایت گرانه تری با والدین خود برخوردارند و تحمل ابهام بالاتری دارند، علائم کمتری از اختلال کندن موی سر نشان می دهند. بر اساس نتایج، می توان گفت رابطه والد-فرزند به عنوان یک عامل محافظتی و عدم تحمل ابهام به عنوان یک عامل خطر در پیش بینی اختلال تریکوتیلومانیا عمل می کنند و تقویت ارتباط عاطفی در خانواده و آموزش مهارت های تحمل ابهام می تواند نقش موثری در پیشگیری و کاهش علائم این اختلال در نوجوانان داشته باشد.

کلیدواژه ها:

رابطه والد-فرزند ، عدم تحمل ابهام ، تریکوتیلومانیا ، کندن موی سر ، نوجوانان